Insan gercekten sebepsizce kotuluk yapabilir mi, iyilik ve kotuluk nedir?

Bence iyi ve kötü toplumsal olarak bi arada yaşamamız için gerekli olan kuralların manevi sınırları gibi. Doğal koşullarda bu kadar insanın birbirini olumsuz etkilememesi imkansız ancak ürettiğimiz ahlak anlayışıyla mümküne yakınlaştı. Kendimizi ikinci plana atmak fedakarlık gibi gözükse de kendi çıkarımızda hizmet eder çünkü ikinci plana kendi isteğinle geçmiş olmanın ego tatmini var içeride. Eğer ahlakın en doğal halini ararsak bir kimseyi olumsuz etkilememek ve kendi benlik bilincin dışında var olan tehdit harici unsurlarla ilgilenmemek diyebilirim

Bilinç bu kadar gelişmiş olmasaydı zaten sorgulamadan başkasının alanını hayvanlar gibi ihmal ederdik. Sorguya başladığımız noktada bu ezberletilmiş iyilik tanımından çıkıyor. Burada insanı rahatsız eden temel duygulardan birisi başkasının alanını koruyamadığı bir ihtimalin var olmasındaki adaletsizlik. Doğal bir isyan ve anlamlandırması zor. Bu noktada ego tek bir alanda kontrol kurmaya muhtaç halde. Bu bana kalırsa bir travmanın kalıntısı çünkü sağlıklı barınan hiçbir ego toplumsal normların dışına çıkma dürtüsünden üstün gelmez. Kabul edilebilir olmak ister ve iyiyi ona göre tercih eder. Eğer kişi toplumun yüzde doksanının kabul ettiği bir ahlaktan dışlanmayı göze alıyorsa bi sıkıntı var diye düşünüyorum.