İyilik vazgeçilen bir yeti midir?

Öyle bir zamandayız ki artık neyin en çok reklamı yapılıyorsa o tercih ediliyor. Zulüm mü gösteriliyor, alkışlanıyor? O zaman yeni savaşlar başlatılıyor, mini mini katiller suçlular yetiştiriliyor. Bilinçli ya da bilinçsiz, yapılıyor ama. Ve bu dünyayı etkiliyor ne yazık ki.

Zaman zaman düşünüyorum gerçekten iyi miyiz diye. Mesela söylenen en büyük yalan iyiyimken ve bunu gerçekten hissederek söylemiyorsa hatta belki de hiç iyi değilken -insan olarak- nasıl bu kadar rahat söylüyoruz?

İyilikten vazgeçilmedi de iyi olma çabası bırakıldı, artık büyük çoğunlukta tanınma ve ünlü olma çabası var

İyilik de kötülük de bakışla, yorumla, yüklenen anlamla ilişkilidir.

Bazı olmazsa olmaz değerler vardır onları iyilik veya lutuf gibi lanse etmek asıl kötülük olur.

İyilik, âdil / karşılık beklenmeden / riyâdan uzak / içten ise iyiliktir.

Duruşumuzu, çizgimizi bozduğumuz noktada kaybederiz.

Bir de...

Her durumda husn-u zân ile samîmî çaba şarttır. Olanda bir, olmayanda bin hayr vardır.

Bazı iyilikler bazı güzelliklere kapı açarken

Bazı iyilikler bazı çirkinliklere kapı kapatır

Bunu kimi anlar kimi anlamaz.

Geçmişte yazılarımın ve yorumlarımın çoğu çalındı, kullanıldı, taklit edildi meselâ... hatta bir yorumumu bence olarak paylaşanı... bazı yorumlarımı benden kopyalayıp kendi kişilik gelişimine katkı sağlayıp onunla eski konuştuğum birilerini tavlayanları bilirim.

Işık olmak, iyilik.

Ama asıl kötülüğü kendimize yaptık, yapıyoruz... bunu konuşmak gerek.