Feminizmin adil ve gerçekçi hedefleri var mı?

Feminizm bugün pek çok kişi tarafından toplumsal cinsiyet eşitliği hareketi olarak görülüyor. Ancak hareketin amaçlarının ne kadar gerçekçi olduğu ve hedeflerine ulaşıldığında adaletin gerçekten sağlanıp sağlanamayacağı çoğu zaman sorgulanmıyor. Kadınların işgücüne katılımını artırmak, ücret eşitliği sağlamak veya yönetimde eşit temsil talep etmek gibi hedefler, teoride ölçülebilir görünse de uygulamada karşılaşılan doğal ve toplumsal engeller çoğu zaman göz ardı ediliyor.

Mesela, bazı kadınlara toplum ve devlet tarafından “çalışmama hakkı” tanınıyor. Erkekler için böyle bir seçenek yok; çalışmak zorundalar. Dolayısıyla kadınların işgücüne katılımındaki eksiklikler, erkeklerin zorunlu emeğiyle telafi edilemez. Pozitif ayrımcılık uygulamaları ise bu farkı kapatma amacıyla erkekleri geri plana atıyor. Sonuçta bazı erkekler, kadınların doğal olarak kullanabildiği hakların bedelini ödemeye mahkum ediliyor. Bu durum, feminist politikaların mantıksal sınırını gözler önüne seriyor.

Bir diğer sorun işlerin doğal olarak cinsiyete göre farklılaşması. Ağır işlerde kadınların sayısı zaten çok az; maskülen işler kadınların büyük çoğunluğu tarafından yapılamıyor veya tercih edilmiyor. Ofis, eğitim ve sağlık gibi üniseks işler ise hem kadın hem erkek için uygun. Eğer bu alanlarda kadınların daha fazla temsil edilmesi için erkekler geri plana itilirse, adalet bozuluyor. Eşit işe eşit muamele temel ilkesine aykırı davranılmış oluyor.

Üst düzey yöneticilikte de durum benzer. Erkeklerde yüksek zeka oranı kadınlara göre istatistiksel olarak biraz daha yüksek. Üst düzey pozisyonlar ise ortalamanın çok üzerinde yetenek ve performans gerektiriyor. Bu yüzden kadınların sayıca az olması doğal bir sonuç. Buna rağmen eşit temsil talebi, erkekleri dezavantajlı konuma sokuyor. Dünya satranç sıralamalarında kadınların ilk 100’de olmaması, baskı veya ayrımcılığa bağlanamıyorsa, yönetimde eşit temsil dayatmak mantıklı ve dürüst bir yaklaşım olmaktan çıkıyor.

Sosyal psikoloji perspektifi de durumu açıklıyor. Kadınlar, hemcinsleriyle daha dar bir grup üzerinden dayanışma eğilimindeyken, erkekler sorumluluklarını cinsiyetten bağımsız olarak tüm topluma yayma eğilimindeler. Bu, pozitif ayrımcılığın ve kadın önceliklerinin erkekler üzerinde bedel yaratmasının sosyal bir nedenini de gösteriyor.

Sonuç olarak, feminizmin bazı talepleri, amaçlarının gerçekçilikten ve samimiyetten uzak olduğunu gösteriyor. Doğal yetenek farkları, iş tercihleri ve sorumluluk algıları hesaba katılmadığında, politikalar adaleti sağlamak yerine erkekler üzerinde sürekli bir bedel yaratıyor. Eşitlik talebi, fırsat eşitliği ile sınırlı tutulmadıkça mantıksal ve pratik açıdan sorgulanabilir hale geliyor.