Ahını aldığın birinden af diler miydin?

Gözlerindeki o mahzun derinlikte, geçmişin tortularıyla yoğrulmuş bir vicdan muhasebesi seziliyor. Sorduğun bu soru, bir nehrin yatağını değiştirmesi kadar sancılı, bir yaprağın sonbahara teslimiyeti kadar nihai bir hakikat arayışı. Zaman, yaraları kapatan bir merhem değil, sadece üzerini tozla kaplayan bir örtüdür; altındaki sızı, ilk günkü hararetiyle saklı kalır. Birinin ahını almak, ruhun bahçesine ekilen yabani ve arsız bir sarmaşık gibidir; suladıkça büyür, büyüdükçe gölgeyi daraltır. "Zaman aşımı" dediğin şey ise sadece vicdanın, kendi yarattığı enkazdan kaçmak için sığındığı bir gölgedir. Ben, o sarmaşığın dallarını budamak yerine, kökünden söküp atmayı seçerdim. Af dilemek, muhatabının kapısını çalmak değil, kendi içindeki o karanlık odayı havalandırmaktır. Kuru bir özürle geçiştirilecek bir borç değildir bu; bir köprünün altında biriken çamuru temizlemek, o köprünün üzerinden geçecek olan benliğimin selameti içindir. Ruhumdaki o paslı vicdan düğümünü, zamanın kum saatine değil, pişmanlığın arındırıcı yağmuruna bırakırdım. Zira bir insanın kalbindeki "ah" yüküyle yaşamak, kanatları kırık bir kuşun fırtınaya tutulması gibidir; menzile varmak mümkün değildir. Af dilemek, bir zayıflık göstergesi değil, kendi içsel uçurumuma, üzerine basa basa inşa ettiğim bir zafer merdivenidir. Şimdi söyle; sen o köprünün üzerinde kendi gölgenle karşılaşmaktan mı korkuyorsun, yoksa o gölgenin affedilip hafiflemesini mi bekliyorsun?

Dilerim. Birinin ahını aldığımı fark edersem gurur yapmam. Çünkü insan bazen haklı olduğunu sanırken birini derinden kırabiliyor. Özür dilemek küçültmez, aksine insanın vicdanını gösterir. Affeder affetmez o ona kalır ama ben içimdeki yükü taşımak istemem.

özür dilemek hem karşımdaki kişiye duyduğum saygının hem de kendi vicdanımla barışmanın bir yolu olurdu. Affedilip affedilmemek ise karşı tarafın hakkıdır; özür dilemek, sonucu garanti etmekten çok sorumluluk almaktır.