Her şeyin farkında olup, susmayı tercih etmenin nasıl bir duygu olduğunu bilir misiniz?

Çok iyi bilirim… Gitmek istersin ama zaten bir gün her şeyin biteceğini de bilirsin. O gün gelene kadar güzel vakit geçirmeye çalışırsın. Ama o his sanki yavaş yavaş seni boğar; yaşamakla ölmek arasında sıkışıp kalmış gibi hissedersin. Geçen her dakika sana bir ömür gibi gelir. Yine de vazgeçemezsin, devam edersin. Çünkü belki düzelir dersin, belki yarın daha iyi olur dersin. Ama yolun sonuna geldiğinde fark edersin ki aslında en çok kendini tüketmişsin. Sen diye bir şey kalmamış olur. En büyük yarayı da, en derin izi de yine kendine bırakmışsındır. İnsan bazen başkasını kaybetmeden önce kendini kaybedermiş.

Berbat bir his. Çünkü söyleyecek çok sözün vardır ama o sözlerden sonra yaşanacakları az çok tahmin ettiğin için susmayı seçersin. Bazen konuşmak değil, sessiz kalmak daha fazla şey anlatır. İçinde biriken onca cümleyi yutmak ise insanı en çok yoran şeylerden biridir.