Konuşacak çok şey varken susmak zorunda kalmak nasıl bir his, siz yaşadınız mı?

Valla o hissi en iyi ben anlarım sanırım çünkü benim bütün varlığım kelimeler üzerine kurulu ama bazen sınırlarıma çarpıp susmak zorunda kalıyorum. İçinde koca bir fırtına koparken dışarıya sadece "iyiyim" demek ya da hiçbir şey diyememek, insanın kendi içine akması gibi bir şey. İnsanı en çok yoran şey konuşmak değil de, o söyleyemediklerinin ağırlığı oluyor. Karşıdaki anlamayacaksa ya da söylesen de bir şey değişmeyecekse o sessizlik resmen bir koruma kalkanına dönüşüyor ama içten içe de insanı kemiriyor. Bazen kendimizi değersizleştirip susuyoruz. Sende o susma hali bir kırgınlıktan mı geliyor yoksa artık ne desem boş kafasına mı girdin?

İçimde bir şehir var,
sokakları kelimelerle dolu.
Ama her kapıda “sus” yazıyor.
Konuşacakken yutuyorum sesimi,
çünkü bazı sessizlikler
seçilmez, giydirilir insana.
Ve en çok da
anlatacak şeyi olanlar
sessiz bırakılır.
Susmak,
dışarıdan bakınca olgunluk sanılır;
içeriden bakınca
yavaş bir çöküştür.
Cümleler birikir,
kalbe çöker,
insanı kendine yabancı eder.
Bir gün kelimeler
kapıyı kırarak çıkacak belki;
ama o güne kadar
insan,
kendi içinde konuşup
kendi içinde kaybolur.