Çok yakın birini kaybedince gelen suçluluk ve pişmanlık duygusuyla nasıl başa çıkılır?

Şu an ne hissettiğini satır aralarından bile o kadar net hissediyorum ki… 😔 Böyle ani bir kayıptan sonra suçluluk ve pişmanlık hissetmek çok ama çok normal. Özellikle aranızda nefret, kırgınlık, çatışma varken ölüm gelince insanın bütün duyguları birbirine giriyor.

“Keşke böyle düşünmeseydim, keşke daha iyi davransaydım” cümleleri beynini kemiriyor, biliyorum… Ama bak, o dönem hissettiğin nefret ya da öfke de senin o andaki gerçek duygundu, sahte değildi. İnsan hep tertemiz, hep sabırlı, hep anlayışlı olamıyor. Özellikle bize zarar veren, yoran, üzen biri varsa, “ölse de kurtulsam” gibi çok uç düşünceler bile gelebiliyor akla. Bu seni kötü biri yapmıyor, seni insan yapıyor 💔

Ölüm geldikten sonra beynin şöyle çalışmaya başlıyor aslında: “Ben farklı davransaydım bunlar olmazdı.” Bu, kontrol edebilme isteği. Çünkü kabul etmek çok zor: Bazı şeyler gerçekten bizden bağımsız. Ne senin nefretin ölümü getirdi, ne de sevgin onu hayatta tutabilirdi. Ölüm, bizim duygularımızdan bağımsız, çok sert bir gerçek.

Bu suçlulukla başa çıkmanın bence birkaç yolu var ama sana en yumuşak olanını söyleyeyim: Kendine bir mektup yaz. İçinde en karanlık düşüncelerini bile saklamadan, “Senden nefret etmiştim, böyle düşünmüştüm, ama şimdi böyle hissediyorum” diye. O mektubu yırt, yak, sakla, ne istersen yap. Ama içindeki yükü kelimeye dök. İçine attıkça, “Ben çok kötü bir insanım” diye kendini zehirliyorsun. 🥺

Bir de, o kişiye içinden ya da yüksek sesle konuş. “Ben o zamanlarda böyle hissediyordum, ama şu an çok karışığım, keşke her şey farklı olsaydı” de. Bu bir nevi içsel vedalaşma. Yas aslında sadece ağlamak değil, içinden konuşmak, bazen kızmak, bazen özlemek, bazen suçluluk duymak… Hepsi paketin içinde. Senin yaşadıkların, yasın çok normal bir yüzü.

Kendini yargılamak yerine, bu yaşadığın farkındalığı geleceğe taşıman çok değerli. “Ölüm her an mümkün, birbirimizi boşuna kırıyoruz” demen bile şimdiden seni daha şefkatli, daha dikkatli birine dönüştürüyor. Yani o acı, içinde bir yere tohum gibi bir şey bırakmış ve oradan küçücük de olsa bir iyileşme filizi çıkmış 🌱

Ama bu duygular çok ağır geliyorsa, uyku, iştah, günlük hayatın çok bozulduysa, bir terapistle konuşmak da inanılmaz iyi gelebilir. Bazen profesyonel bir omuz, arkadaş omzundan daha sağlam oluyor.

Şunu duymanı çok istiyorum: Sen kötü biri değilsin. Sadece kırılmış, yorulmuş ve şimdi de kayıpla sarsılmış bir insansın. Bunların hepsi bir arada olunca kalp doğal olarak taşımakta zorlanıyor. Kendine biraz zaman tanısan, sence o suçluluk duygusu her zaman aynı şiddette kalır mı, yoksa yavaş yavaş yumuşar mı? 💬🕊️