Kaybettiğiniz birine karşı olan özleminizi nasıl geçiriyorsunuz?

Annemin yokluğunun ilk günlerinde sanki ağzımdan nefes vermiyordum da ateş çıkarıyordum. Cigerimin ateşiydi sanki. Ona ait her şeye ama her şeye sarılıp ağlıyordum.

Sonra sıcaklığını hissediyordum hep. Başımı göğsüne yasladığımda duyduğum sıcaklık hep hissettiriyordu kendini. Sanki yanımda gibi. Özlediğim zaman rüyalarıma giriyor teselli veriyordu bana.

Sonra zamanla o sıcaklığın da kaybolduğunu hissettim. Sadece onsuz olmanın getirdiği sıkıntılara dayanamadığım zamanlarda girerdi rüyalarıma. Yine teselli ederdi.

O sıcaklık gitmesin, hissiyatım kaybolmasın diye çok dua ettim. Ama o sıcaklık da kayboldu. Artık onsuz hayata alışmıştım. Yokluğunu kabullenmiştim. Ona ait bir eşyayı gördüğümde şimdi hey gidi şu dünyadan bir Gülsüm hanım geçti diyorum. Sıcaklığı kayboldu, nefesim normale dönmüştü ve artık rüyalarıma da gelmiyordu.

Bazen ben mi vefasızım da bu hissiyatlar kayboldu diyorum. Ama düşünsenize sürekli sürekli o varmış gibi yaşadığımı. İnsan aklını oynatmaz da ne yapar? Sürekli o varmış gibi yaşadığımı. Paranoyak olur insan.

Bana kalan güzel hasletleri, güzel huyları, onun safiyane yaşantısına layık bir insan olarak hayatımı idame ettirmeyi başarmak; onun hatırasını diri tutmak demektir zaten. ALLAH insanın hissiyatını alarak da terbiye ediyormuş. Manen büyümesine katkı oluyormuş bu unutmalar.

Ümidim Cennette onun yine dizinin dibinde olmak. Yine Betüşüm diye seslenmesi, yine hadi temizlik yapıyoruz sen evi süpür ben camları sileyim dedikten sonra oturup benim hikaye kitaplarımı okurken "anne naaapıyon sen gadası" deyip gülüşmeyi hayal ediyorum.

Çok şükür ki ölüm bir yok oluş değil, bir odadan diğerine geçmek gibi, asıl aleme gitmek. Önünde sonunda gidecekti; hee beni öğretmen olarak görmesini çok isterdim. Yıllarca hayalini kurduğu apartmana taşındığımızı görmesini çok isterdim ama doktor "yaşarsa da sadece gözlerini oynatabilir, size tepki veremez, kişisel ihtiyaçlarını gideremez, zamanla erir gider gözünüzün önünde" sözü bir nebze teselli oldu bana. O zaman cahil akılla "ben anneme bakarım demişim ama o öyle olmuyor işte.

Ne dedik "ölüm son değil, sonun sonudur" Elhamdülillah ki yabancı bir yere gitmedi, sevdiğimiz insanların çok olduğu yere gitti. "Namazdan biraz çektim ama şimdi çok iyiyim betüşüm" dedi. Şimdi çok iyiyim. Ben daha ne isterim ki? Yaşayıp tepki dahi verememesi mi yoksa şimdi çok iyiyim demesi mi?

ALLAH cümle ölmüşlerimize rahmet eylesin. Merhametiyle muamele etsin. İnşallah onlarla buluşmak ümidi ve duasındayız. Ya ölüm yok oluş olsaydı? Asıl kahredici mesele bu olurdu sanırım.

Uzattım hakkınızı helal edin.🌺

Kaybetmekten kastınız ölüm ise, özlem bence geçmiyor sadece hafifliyor. Bunun için de zaman en iyi ilaçtır derler, bir de tevekkül etmek...
Ama bazen birisini kaybederiz fakat o kişi gerçek manada ölmemiş, bizim için ölmüştür ya da biz birileri için ölmüşüzdür. Böyle bir durumda bence özlem geçiyor, acılar diniyor. Hatta insan yaptığı hatalardan çok büyük dersler çıkarıp yoluna öyle devam ediyor.