Bir yakınınızı kaybetmenin özlemiyle nasıl başediyorsunuz?

Depremde ablamı kaybettim şu an içimin nasıl yandığını bir ben bi Allah bilir. Her gün mezarına gidiyorum dua ediyorum, konuşuyorum onunla. Çok acı bir şey dayanamıyorum artık keşke onunla birlikte ben de kalsaydım enkaz altında. Çıktıktan sonra göz göze geldiğimiz anı bir ömür unutmam. Ne olur sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın, o gece birbirimize dargın uyumuştuk, kalbini kırmıştım onun vicdan azabı var şu an. Kimseyi ama kimseyi üzmeyin toprak aldığını geri vermiyor insan kaybedince kafasına dank ediyor bazı şeyler.. Rabbim bu acıyı kimseye yaşatmasın. Sabretmekten başka hiçbir şey gelmiyor elimden..

Başınız sağolsun. ALLAH rahmetiyle muamele etsin, cennetinde toplasın babanızı ve sizi. Amin
Aslında baş etmiyor sadece kabulleniyorum.
Annem en kıymetlim vefat edeli çok oldu.

Neyse ki ölüm yokluk değil, hiçlik değil, yok oluş değil, fena değil, ebedi ayrılık değil. Ebedi aleme terhistir, bir daha ölmemek demektir, tebdil-i mekan demektir. Ölüm asıl vatana yani cennete bir sevkiyattır.

Bu beni rahatlatıyor. Bir gün kavuşma ümidim var. Hatta onun çok güzel yerlerde olduğuna dair ümidim var ve bu beni kulluğuma çeki düzen verme konusunda tetikliyor.

Yok olmadılar, sadece bir odadan diğerine geçmek gibi düşünün, diğer bir odaya yani ahirete irtihal ettiler.
ALLAH ım sabrınızı arttırsın. Amin

Kaybettim. Depremde 19 kuzenimi ve arkadaşlarımın biri hariç hepsini kaybettim. Başta çok ağladım. Sonra ağlamamak için gözyaşlarımı içine çektim. Şimdi ağlamak istesem de olmuyor. Onlar yaşasaydı benim dimdik durmamı isterlerdi. Hem senin dayanamadığını duysa ne kadar üzülürdü. Bunu düşün.