Tadından Çok Anısı Olan Lezzet: YOĞURTLU EKMEK

90'lılar için en güzel zaman; çocukluk. En iyi ilkokul zamanları...

O zamanlar annem, kardeşim ile beni arabanın arkasına atar anneanneme götürürdü.

Anneannemin orada hiç unutamadığım üç ağaç vardı; o büyük ceviz ağacı, dallarında kaybolduğum dut ağacı, ekşi eriği olan erik ağacı...

Dut ağacına tırmanmak, dallarından dut yemek ayrı bir keyifti. Ama iş, ağaçtan inme kısmına gelince tam bir korkak kedi :D

Şehrimiz o zamanlar bu kadar şehirleşmemişti. Şimdi o üç koca ağaçtan sadece biri kaldı :(

Raziye vardı komşu kızı. Onunla iyi anlaşırdım bir . Şimdi kim bilir nerde, beni hatırlar mı acaba...

O zamanlar ne Raziye' nin, ne benim, ne de kardeşimin oyuncağa ihtiyaç yoktu. Doğanın kendisi koca bir oyun alanıydı. Yeter ki dokunmayın hayal gücüme :) Çok oynardık çok yorulurduk.

Ter içinde anneannemin yanına giderdik. Üşütmeyelim diye hemen sırtımıza birer yazma sokardı :D
Bir de hemencecik yoğurtlu ekmek yapardı.
Koca bir dilim ekmek, üstüne bolca yoğurt, biraz kuru nane, tuz ve yağ

Hmmm çayla ne güzel olurdu :))
Şimdi ne kadar kendim yapsam da tadı ona benzemez. O bambaşkaydı, o zamanlar başkaydı...