Ailem çok muhafazakar ama ben açılmak istiyorum, yalnızlık ve değersizlik hissiyle nasıl başa çıkabilirim?

Ortamlarda hep dışlanan kişi oldum. beraber dışarıda takılacak ya da telefonda konuşacak arkadaşım yok. Tanıdıklarım hep bensiz takılıyor tabi ben gidip beni de aranıza alın demem. Çevreyi önemsemedim meğer önemliymiş şu an yalnızım uzun zamandır da öyle. Kimsenin sevdiği biri değilim ailemin bile sevmediği dışladığı bir çocuğum.

24 yaşındayım. Aynı zamanda açılma düşüncem var belki açılırsam daha saygı görürüm çünkü dışarıda açıklara daha iyi davranılıyormuş gibi görüyorum. Bir mağazaya bile gitsem açık olanla daha iyi ilgileniliyor özellikle marka yerlerdeki açık ve egolu çalışanlar yapıyor ya ufak tefek masum görünen biriyim diye ya da kapalıyım diye (bence bu sebep) bilmiyorum ama önemsenmiyorum böyle yerlerde. Kimsenin sevdiği değilim madem bari açılayım daha saygı duyulsun daha havalı görüneceğim istiyorum. Değer gördüğümü hissetmek hoşuma gider. Annem de (özellikle geçmişte) boyum ve zayıflığımla alakalı imalarda bulunur ya da nispet yapar gibi yaşıtlarımın boy kilosunu överdi hep. Onların kararlarıyla yanlış bölüm okuyup işsiz kalmanın kini de var. Zayıf ve kısayım ama çirkin değilim. Ama çevrem özellikle ailem çok muhafazakar. 12 yıldır kapalıyım. Açılmaya korkuyorum ailemden dolayı ama çok istiyorum açılmayı onlar yüzünden. İşim, maddi gücüm yok ayrı eve de çıkamam. Ne yapacağım bilmiyorum.