Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.
İnsanın güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali nedir?
Bu kitap üzerinden örnek vermen birazcık şaşırtıcı ama bende en güzel ve en şahane uyandırdığı etki sanırım aynı anda iki insanın kimliğine bürünebiliyor olması iyi geceler.