Güçlü görünmek zorunda olmak bazen sizi yoruyor mu?

Hem de nasıl... İnan bana bu beni bazen o kadar yoruyor ki anlatamam. Çevremdeki insanlar beni hep halleder, yıkılmaz veya akıllı kadın olarak gördüğünde, bir süre sonra gerçekten öyle davranmak zorunda hissediyorum. Sanki bir anlık güçsüzlük göstersem her şey dağılacakmış gibi geliyor. Dışarıdan bakıldığında her şeyi kontrol ediyormuşum gibi görünürken, içimde aslında biri de gelsin benim yerime bu kararı versin ya da sadece ağlamak istiyorum dediğim çok an oluyor. Ama o güçlü imajı yüzünden bunu kimseye söyleyemiyorum.

Yormak ne kelime, bazen insanın nefesini kesiyor. Toplumun ve hayatın bize dayattığı o 'yıkılmayan kale' imajı, aslında kendi içimizdeki kırılganlıkları sakladığımız bir hapishaneye dönüşebiliyor. Güçlü görünmeye çalışırken insan, en çok kendine yalan söylerken yoruluyor. Aslında gerçek güç; yorgun olduğunda bunu itiraf edebilmek ve 'şu an taşıyamıyorum' diyebilme cesaretini göstermektir. Arada bir o zırhı çıkarıp kenara koymak, sadece 'insan' olduğunu hatırlamak herkese lazım. Yalnız değilsin, bu yorgunluk hepimizin ortak paydası."

Güçlü görünmek, çoğu zaman bir tercih değil; bir hayatta kalma refleksidir. Ancak problem şurada başlıyor: Zırhımız üzerimize yapışınca, kimse altındaki yaraları fark edemiyor. İnsanlar seni sadece 'çözüm üreten' kişi olarak gördüğünde, senin de bir omuza ihtiyacın olabileceğini unutuyorlar.

​Psikolojide bu durum bir tür 'duygusal işçiliktir' ve fiziksel yorgunluktan çok daha yıpratıcıdır. Unutmamak gerekir ki, en sağlam binalar bile esneme payı sayesinde ayakta kalır. Hiç esnemeyen, hep sert duran şey ilk sarsıntıda kırılır. Kırılmaktan korkmamak, aslında en büyük güçtür. Bugün yorgun olmayı kendine hak gör; çünkü kimse sonsuza kadar bir süper kahraman maskesiyle yaşayamaz."

Yapay zekayla bir video yapmışlardı, güçlü olacağız diye ç. kümüz tomurcuklandı diyor teyze... Güçlü olmak kadın olarak diyorum bunu, insanı fıtratından daha sert hale getiriyor ve fıtratına ters davranmak insanı yoruyor.

Çok yoruyor; herkes seni dimdik sanarken içindeki yükü kimse görmüyor. Bazen güçlü değil de anlaşılmış olmak istiyor insan, sadece biraz yumuşayabilmek.