Hayata devam edemiyorum?

Kendimi bildim bileli duygusal ve hassas bir insanım. Büyüdüğüm aile ortamı çok kötüydü. Fakat aile bireyleri psikolojik sorunlarını kabul edip doktora gitmeyi gururlarına yediremediler. Ben de yapım gereği bu ortamdan çok fazla zarar gördüm. Sinir ve ruh hastası bir babanın elinde büyüdüm. Sürekli olarak hakaret, aşağılama, rencide, kalp kırmak, takdir edilmeme, hataların sürekli yüzüme vurulması, verilen sözlerde durmama vb. Günlerim yıllarca bu şekilde geçti. Büyüdükçe şiddetli tartışmalar, evden kaçmalar, sinir krizi geçirip duvar, kapı cam kırıp dökmelerim oldu. Psikolojik sorunlarım gittikçe şiddetlendi. İntihar etmeyi çok düşündüm. Yıllardır tedavi görüyorum artık. Normal bir hayat yaşıyorum gibi gözüküyor ama değil. Psikolojik sorunlarım bitmedi bir türlü. Ergenlikte başlayan psikolojik sorunlar sürekli devam etti. gençliğim heba oldu. Yıllarım buhranlarla geçti yaşıtlarımın aksine :(

Artık 27 yaşındayım. Hayattan zevk almıyorum. Soğudum. Artık sadece huzur istiyorum. Çünkü büyüdüğüm evde hemen hergün ufacık şeylerden hemen sinirlenmeler tartışmalar eksik olmadı. Artık kafam kaldırmıyor gürültüyü. Babamın bize verdiği zararın haddi hesabı yok. Hayatımızı mahvetti. Ve onca şeye rağmen psikolojik problemlerimin sebebi olarak bizi görüyor? Bizi bu hale getiren kendisi.

Artık hayata devam edemiyorum. Kendimle ilgilenmeyi bıraktım. Herşeyden soğudum. Zevk almıyorum hiçbi aktiviteden. Herşeyden vazgeçtim. bir anlamı yok çünkü. Zaten öleceksem niye çaba göstereyim? Hayata bu gözle bakıyorum.

Anlatıyorum bazen bana imtihan diyorlar. Adam doktora gitmiyor ve bu benim imtihanım mı oluyor? Hadi lan ordan ! Başkasının sorumsuzluğu benim imtihanım değil! Burda apaçık kul hakkı var.

Velhasıl kelam olan bana oldu. O hala doktora gitmedi. Ve ben hakkımı helal etmiyorum bana bunca eziyeti yapan insana. Babam olması bunu değiştirmiyor. Ben de normal bir hayat yaşayamaz mıydım yaşıtlarım gibi, diğer insanlar gibi? Bunları hakedecek ne yaptım?