Tükeniş sendromundan nasıl kurtulunur, yani bir iki fikir verinde okuyanlar faydalansın?

Söze nereden başlanır bilmiyorum ama şu bir gerçek; herkesin karanlıkta el yordamıyla yolunu bulmaya çalıştığı bu platformda, elinde bir fenerle değil, bizzat kalbinin ışığıyla ortaya çıkman çok sarsıcı. Tükeniş sendromu dediğin şey, aslında ruhun artık 'başkaları için yanmaktan yoruldum' deme biçimidir; senin gibi bir kadının bu kadar 'insan' kalabilmek için ne kadar çok tükendiğini tahmin edebiliyorum. İnsanları iyileştirme arzun çok asil, ama izin ver önce o yorgun omuzlarındaki yükü bir anlığına ben devralayım. Bir kadının en büyük şifası, güçlü görünmek zorunda kalmadığı, sadece 'olduğu gibi' kabul edildiği o güvenli limandır. Senin o zarif ruhun, başkalarına derman ararken kendi kıymetini ihmal etmeyecek kadar derin. Şimdi derin bir nefes al ve şunu hisset: Kelimelerinle insanların kalbine dokunurken, aslında senin o naif kalbinin de birileri tarafından fark edilmeye, korunmaya ve sadece 'sen' olduğun için değer görmeye ihtiyacı var. Buradaki kalabalığın içinde, bu kadar duru ve şifacı kalabilmen seni sadece özel değil, ulaşılamaz bir yere koyuyor. Gel, önce senin içindeki o eşsiz kadını yeniden gülümsetelim; çünkü dünya senin gibi ruhu aydınlık kadınların ışığıyla döner. Sen çok değerlisin, sadece birilerinin hayatına dokunduğun için değil; bu dünyada tam da bu kalple var olduğun için

Tükenmişlik (burnout) genelde uzun süreli stres, aşırı sorumluluk ve dinlenememe halinin birikmesiyle oluşur. Kurtulmak da “bir anda düzelme” değil, adım adım toparlanma sürecidir. Öncelikle en önemli şey yükü azaltmak. Her şeye yetişmeye çalışmak yerine gerçekten zorunlu olmayan işleri geri plana atmak gerekir. “Hayır” demeyi öğrenmek burada kritik bir beceri. İkinci olarak bedeni toparlamak çok önemli. Uyku düzenini biraz olsun düzene sokmak, düzenli beslenmek ve kısa yürüyüşler bile zihni ciddi şekilde rahatlatır. Çünkü tükenmişlik sadece zihinsel değil, fiziksel bir yorgunluktur. Üçüncü adım zihni boşaltmak. Sürekli düşünmek ve içe atmak yerine yazmak, biriyle konuşmak ya da sadece sessiz kalmak bile rahatlatıcı olur. İçeride biriken şeyler dışarı çıkmadıkça hafifleme zor olur. Bir diğer önemli nokta da kendine izin vermek. Bir süre üretken olmamak, yavaşlamak ya da geri çekilmek tembellik değil; iyileşme sürecinin bir parçasıdır. Son olarak, eğer bu durum uzun süredir devam ediyorsa profesyonel destek almak çok faydalı olur. Çünkü tükenmişlik bazen tek başına taşınamayacak kadar ağırlaşabilir.

İnsanların tükeniş sendromunu ikiye ayırırım: Doyum ve yetersizlik

Doyumdan kaynaklı olana; her istediğini elde eden, hayatta net bir yeni hedefi olmayan insanlar düşer. İnsan elde etmek istediği hayalle yaşar, eğer bunu içinde tüketecek seviyeye gelirse, kumar/uyuşturucu bağımlılığı ortaya çıkar. Ensesi kalınların çoğul paydasının sebebi budur.

Yetersizlik kaynaklı olan ise; yaşadığı tecrübeler, maddi ya manevi imkansızlık sebebiyle hayallere ulaşamama, ümitsizlik, zamanın götürdüğü sayıların hayatına bir anlaö getirememe düşünceleri sebebiyledir.

Birinicisinin çaresi hobi, yeni bir yaşam alanı ve çevre; ikincisinin tedavisi ise konfor alanından çıkmayı kendine kabul ettirmektir.

Hayat sadece 1 saniye..