Diyabetliler de Mutlu Yaşar

Henüz 30 yaşında olmama rağmen yaklaşık 10 yıldır yakama genetik olarak yapışmış Şeker (Diabet) hastalığı ile mücadele ediyorum. Maalesef bu hastalığın yaşı olmuyor ve çocuklarda dahi görülebiliyor. Üstelik hastalık tamamen geçmeyen bir meret olduğu için teşhis konulduğunda ancak şeker hastalığı ile yaşamayı öğrenmeye çalışmak bizim için tek çözüm oluyor.

Evet sevgili diabetliler. :) Bizimde mutlu yaşamamızı sağlayabilecek, en azından yaşam kalitemizi biraz arttırmaya çalışacak önerilerim var. İsterseniz buyrun, başlayalım.

1. Düşmanımız patates ve pirinç.

Karbonhidrat en büyük düşmanımız. Ama en lezzetli yiyeceklerin başında geliyor maalesef. Ee ne yapıyoruz; patates kızartması ve pirinç pilavından uzak duruyoruz. Hiç mi yemeyeceğiz? :( Tabii ki hayır. Öğle yemeklerin yarım porsiyon neden olmasın, ama akşam yemeklerinde en büyük düşmanımız bizim.

2. Düşman ise Alkol.

Alkol karaciğere etki ederek, pankreasta sıkıntıya yol açıyor. Sonucu mu? Tip-1 diabetlilerde şeker komasına kadar yolu var. Benim vazgeçilmezimdir alkol. Ama vücuttaki şeker oranımı korumak için sürekli şekerimi ölçerek içiyorum. Ve yükseldiğinde hemen alkolü bırakıyorum. Deneyin, eyyyy alkol kullananlar. :)

3. En bilindik düşmanımız: ŞEKER.

Tatlılardan, şekerli herşeyden uzak duruyoruz. Hatta yapabiliyorsak şekeri hayatımızdan tamamen çıkarıyoruz. "Şeker en tatlı zehirdir." (Canan KARATAY).

Şimdi neler yapmalıyız?

Hemen bir şeker ölçüm cihazı edinin. Günde en az 1 kez şekerinizi ölçün.

Sık sık su içmeyi ihmal etmeyin. En iyi şeker dengeleyicisi sudur, unutmayın.

Şekeriniz düştüğünde (hipoglisemi atağı) hemen yemeğe ve şekerlere saldırmayın. Su için, bekleyin ve hafif bir şekilde yemeye başlayın. (En zor olan bu işte)

En önemlisi diabet ile mutlu olmayı öğrenin. Mutluluk hormonları diabetin en büyük düşmanıdır.

Herkese tatlı ama şekersiz bir ömür diliyorum. :)