Depresyon Çemberinden Nasıl Kurtulabiliriz? Kendinden Vazgeçmek ve Psikolojik Bunalım Üzerine

Depresyon sürecinin kesin bir tanımını sizlere yapmayı çok isterdim. O zaman bazı kavramlar daha anlaşılır olurdu. Fakat depresyon, belirli bulgular çevresinde şekillendirilebilecek veya özetlenebilecek bir süreç değil.

Psikolojiye göre, hayatımızın azımsanamayacak kadar büyük bir kısmını bunalımlarla geçiriyoruz. Kötü bir olay yaşadığımızda, yalnızlık duygusu hissettiğimizde, başarısızlıkla yüz yüze geldiğimizde kendi karakterimize göre tepkilerle kendi depresyon sürecimizi başlatıyoruz. Bu liste uzayıp gidiyor.

Bu anlattıklarımın yanı sıra, dünyada ağır depresyon dediğimiz bir durum var. Ben Psikoloji hakkında akademik bilgi birikimine sahip biri değilim, o yüzden bu süreci deneyimlerime dayandırarak anlattığımı bilmenizi istiyorum.

Yaşam senden vazgeçmez, sen kendinden vazgeçersin.

Yaşadığım bir trajedi üzerine ağır depresyon dediğimiz bir psikolojik çöküş dönemi yaşadım. Kendimi öldürmeye yönelik girişimlerden kontrolsüz ilaç kullanımına kadar pek çok yönden beni derinden etkileyen bir sürece girmiş bulundum.

Hastalığımın ilk dönemlerinde sağlıklı düşünme yeteneğimi kaybettim. Biri benimle oturup konuşmaya çalıştığında ağlamaya başlıyordum. Algım açıktı, düşüncelerim açıktı ama dışarıya dönük hiçbir şey yapamıyordum. Dolayısıyla ilaç tedavisine başladım.

Burada size ilaçların etki etmediğini savunsaydım, tıp dünyasına çok büyük haksızlık etmiş olurdum. İlaçlar benim dışarıya dönük tepkilerimi açtı, evet. Ama ilaç kullanmadığım zamanlarda sanki hiç tedaviye başlamamış gibi bulunduğum yere geri dönüyordum. Bu paradokstan kurtulmam bir etkene bağlı olmadan, meditasyona başladıktan sonra öğrendiğim "farkındalık" ile oldu.

Kendini keşfetmenin özü: Farkındalık

Farkındalık;
Yargısız bir şekilde ,ş

imdiki ana odaklanabilmek amacıyla,d

ikkatinizi toplayabilmektir. (John Kabat-Zinn)

Eğer hayatınızın bir evresinde yoğun dozda ilaçlar kullandıysanız, şimdi bahsedeceğim şeyleri belki benden daha iyi anlayacaksınız.

Her şey sakinleştikten sonra ruh halinizin geçici mutluluk anlarından ibaret olduğunu gördüğünüz zaman, bir hiç olduğunuzu düşünüyorsunuz. Bir gün dünya üzerinde ilaç stokları biterse veya doktorunuz artık ilaç kullanmayacağınızı söylerse ne yapacağınızı düşünmeye başlıyorsunuz. Fiziksel bağımlılık henüz başlamamış elbette ama zihniniz ilaç olmadan mutlu olamayacağını düşünmeye başlamış bile.

Karakterim gereği hayatımın her evresinde çok fazla düşünen bir insan oldum. Hastalık sürecimde de sürekli düşünmeye devam ettim. Kendi kendime düşündüğüm bir gün, mutluluğumu ilaçlarla eş olarak ilerlettiğimi fark ettim. Bu asla ilaçları kullanmayı birden kesmek gerektiğini söylüyorum gibi görünmesin. O tarz ilaçları birden kesmek ölüme bile yol açabiliyor. Benim bahsettiğim şey, ruhumu ilaçlardan ayırmak.

Mutluluğu neyde bulduğumu çok uzun süre fark edemedim. Değişik hobiler edindim. Mutluluğu mimaride aradım, doğada aradım, aşkta aradım, ailemde aradım. Ama mutluluk bunların hiçbirinde saklı değildi. Mutluluk, tam şu andı.

Meditasyona başladıktan sonra şu anın farkına varmak bir hayli kolay hale geldi. Geçmiş kaygılarımdan ve gelecek telaşımdan kurtulmak bana nefes alacak yer açtı. Geçmiş ve gelecekten anlık olarak uzaklaşmak sorumluluk hissini katlanabilir hale getirdi. Ve bu sayede, psikolojik iyileşme sürecim de başlamış oldu.

Ölmek istediğim her an için yeni bir can armağan ettim

Vazgeçmenin beni götürdüğü en son nokta her zaman intihar olmuştu. İntihar dürtüsünü bir kez hissettiğiniz zaman bu ilaçların durdurabileceği bir şey olmuyor. İntihar etmeyi önlemekten daha çok neden yaşamanız gerektiğine odaklanmanız gerekiyor.

Tedaviden sonra, ne zaman intihar etmek istesem bir fidan veya tohum ekiyorum. Saksıya, bahçelere veya toprağı uygun boş arazilere. Yaşıyorum ve yaşatıyorum. Bütün dünyadan vazgeçtiğimde, geri dönmek için her zaman bir nedenim olmuş oluyor.

Yaşamayı tekrar çocuklardan öğrendim

İtiraf etmem gerekirse, birkaç yıl öncesine kadar çocukları sevmiyordum. Belki de değiştiğim için en mutlu olduğum konulardan biri, çocukların ne kadar muhteşem varlıklar olduğunu fark etmem olmuştur.

Bir çocukla oturup resim çizdiğinizde, en başarılı atölyelerden bile daha yaratıcı sonuçlar alabilirsiniz. Mesela, çizdiğimiz resimlere neden bulut ekleriz? Bir balığın susuz kalmamasını sağlamak asla cevaplarım arasında olmazdı. Çocuklar bana, yeniden başlamak için ilham verdiler.

Her şeyin ötesinde, yaşamayı sevmek var!

Hayatımızın her dönemi parlak geçmiyor. Bazen dibe battığımızı somut bir şekilde hissediyoruz. Ne olursa olsun, her zaman bir mucizenin üst katında yaşadığımızı unutmamalıyız. Dünya, bizim yüzümüzden dönmüyor olabilir ama biz kendimiz için yaşıyoruz. Tedavinin özünde, kendi varoluşuna olan saygı var, yaşamayı sevmek var.

İlk paylaşımım olduğu için acemiliğimi mazur görün. Bir saygısızlık yaptıysam affola. Okuduğunuz için teşekkür ederim, renkli kalın!

#winnieteam

#kişilik

#depresyon