Unutama Beni. Bir şarkıyı dinler iken sizin de zihniniz de bir hikaye canlanır mı?

Yıllar önce ardında bıraktığı aşkı hatırlayarak, bir sonbahar akşamında deniz kenarında yürüyordu. Gökyüzü grinin tonlarına bürünmüş, denizin dalgaları sahili nazikçe dövüyordu. Rüzgâr, yüzüne soğuk bir dokunuşlar la vururken, zihninde adım adım bir isim yankılanıyordu.

Yıllar önce ayrılmışlardı, ama sevdi kızın onda bıraktığı izler, onun ruhunda derin yaralar açmış. Ne kadar unutmaya çalışsa da onun; gölgesi hep yanında dolaşıyordu. Onu; unutmak için şehirden uzaklara gitmiş, başka hayatlar kurmaya çalışmıştı. Ancak her sabah sevdiği kızın adını hatırlayarak uyanıyor, geceleri uyumadan önce hüzün ve efkarı içine akıtıyordu.

Birlikte geçirdikleri o sıcak yaz günleri, birbirlerine fısıldadıkları umut dolu sözler, sevdiği kızın gülüşü... O; bu anıların zihninden silinmesine izin vermiyor, hatıraların ağırlığı altında eziliyordu. Geceleri, yalnız başına yatağında yatarken sevdiği kız, ellerini tutuyormuş gibi hissediyordu. Her an ona dönüp bakmak, onun nefesini sesini duymak istiyor ama geriye sadece sesiz yalnız bir boşlukla karşılaşıyordu.

Zamanla başka insanlarla tanışmış, başka aşklar aramıştı. Ama her yeni ilişki de, bile O; sevdiği kızı hatırlamaktan kendini alamıyordu. Yeni bir hayata adım atmak istese de. Her solukta adı aklına düşüyor, bir türlü unutamıyordu. Sevdiğinin onda bıraktığı o sarsıcı vedayı düşündükçe, boğazında düğümleniyor du.

Bir akşam, ayrıldıkları günden bu yana ilk kez, sevdiği kızdan bir haber aldı. O; başka biriyle evlenmiş. Bu haber onu mahvetti, kalbinde onulmaz bir yara açılmış gibi hissetti. sevdiği kızın mutluluğunu düşünmek bile onun içinde derin bir boşluk oluşturuyor du. Onu unutmaya çalıştıkça, onun gölgesi daha da yakına sokuluyor, her köşede yakalıyordu onu.

Zamanla sevgisinin asla tamamen yok olmayacağını kabul etmeye başladı. Onun adı, her nefes alışında içinde yankılanacak, Onu; unutmak mümkün olmayacaktı belki. Unutmamak, bu sevdanın geride bıraktığı tek gerçekti. Sevdiği gitmişti ama onun; kalbinde yaşamaya devam edecek ti. Ne zaman bir başka yüz ona yaklaşsa, zihninde sevdiği kızın silueti canlanıyor, Gözlerinde değil belki ama kalbinde hıçkırık yankılanıyordu.

O sonbahar akşamında deniz kenarında yürürken fark etti ki, Onu ne kadar unutmamaya çalışsa da, o adım adım hep onun peşinden geliyor, her solukta onun adı yankılanıyordu. Gölgesi, sanki ruhuna kazınmıştı, ve artık biliyordu: Unutmak diye bir şey yoktu. Sanki bir beddu eder gibi sözler döküldü dudaklarından. "Gölgen gibi adım adım takip eden, her solukta benim adımı. Ben nasıl ki unutmadım seni, sen de unutma beni, unutama beni."