Gönül. Bir şarkıyı dinler iken sizin de zihniniz de bir hikaye canlanır mı?

Gece yarısına yaklaşmıştı, şehrin sokakları sessiz, yalnızdı. Yorgun adımlarla eve döndü, ama aslında eve değil, anıların derinliğine döndüğünü biliyordu. Yıllardır herkesten kaçmış, duygularını saklamıştı. Hayatına girmesine izin verdiği tek kişiydi o. Bir an, yanlış olduğunu bile bile, kapılarını açmıştı kalbine. Oysa gönlünü uyarırken, içindeki ses onu uyarmıştı: "Yapma!" Ama dinlememişti.

O kişi ona asla yaklaşmamıştı. Gözleri hep uzakta, başka diyarlarda dolanırdı. Onun peşinden koşmanın bir tuzak olduğunu bile bile, gönül boyun eğmişti. Oysaki böyle bir aşk ona yasaktı, buna rağmen gönül inadına dinlememişti.

Bir hancıydı gönül, gelen geçene alışmıştı. Ama bu sefer yolcunun yalanlarına kapılmıştı. Onun en son yalancı olduğunu anlaması uzun sürmemişti. İçinde büyüyen derin sancı, bir türlü gitmemişti. "Gitmez," demişti içindeki ses, ama gönül inatla kalmıştı.

Günler geçtikçe, içindeki acı büyüdü. Onu unutamazdı, unutmak istese bile, elleri onu bırakmaz, gözleri başka bir şey görmez olmuştu. O gece sabaha karşı, tam üçte, derdinin en güçlü olduğu anlarda, gönül yine onun peşindeydi. Bir kez daha içindeki ses, "Gitme!" diye bağırmıştı ama gönül, onu dinlemeden gitmişti. Her seferinde aynı şey tekrarlanıyordu; gönül onu severken bir kördüğüm gibi iç içe geçmişti duyguları. Ağlamaktan bitap düşmüştü, ama gözyaşları sessizdi, içinden akıyordu.

Sonunda onunla yaşamaya alışmıştı. Bir yanıyla onsuz olmayacağını söylemişti kendine, ama gerçekler farklıydı. Artık bu yükü taşıyamaz hale gelmişti. Gönül sevdikçe, o da sevmeye başlamıştı, ama bu sevgi içindeki acıyı hafifletmiyordu. Bir çıkış yolu bulamaz hale gelmişti.

Şimdi tek istediği, gönlünün onu bu çıkmazdan kurtarmasıydı. Sevgiyle başlayan bu hikaye, bir hüsranla sonuçlanmıştı. Onun bir yolcu olduğunu anlamıştı; bir anlık gelen, sonra da yalanlar bırakarak giden bir yolcu. İçindeki sancı hiç bitmiyordu. "Gitmez," demişti o ses bir kez daha, ama gönül yine inatla kalmıştı.

Her şeye rağmen, onu sevmişti. Ama şimdi o sevgiden geriye sadece bir kördüğüm ve derin bir sancı kalmıştı. Gönlüne bir kez daha yalvardı: "Beni kurtar artık."

Hikaye sona erdiğinde, gönlü hala onu seviyor, ama artık onu taşıyacak gücü kalmıyordu.