Sessiz Gemi. Bir şarkıyı dinler iken sizin de zihniniz de bir hikaye canlanır mı?

Bir zamanlar; Bir liman gibi sessiz ve derin, her gidenin bir iz bıraktığı, her vedanın bir fırtına kopardığı kalpler yaşardı. Hayatının en güzel, en heyecan verici bir zamanda sanki bir yolculuğuna hazırlanan bir sevgiliyi uğurlamaş tı. Ne var ki, bu gidişin geri dönüşü olman bir yolculuk. Bir limanın kıyısına gelen Aşık, kalbinin köşesine sakladığı bir vedayı hatırladı: Bir gemi liman dan ayrılmış limana koşarak gelen bir insanı gördü, Durun ne olur sevgilim o gemide o gemiye binmem lazım diye hıçkırıklar ile yalvarıyor du. O günü hatırladı, kendisinide sanki limandan ayrılıp giden bir gemide ki sevgili gibi, birlikte, kalbinin en güzel yanını da uzaklara göndermişti.

Zaman ilerledikçe, bu liman daha da sessizleşti. Kalbinin derinliklerinde bir yolculuk başlamıştı, ne bir ses ne de bir nefes kalmıştı ardında. Sevgili, gittiği meçhule doğru ilerlerken, geride bekleyen kalp de durdu. O geminin ne bir yolcusu vardı ne de bir dönüşü. Giden memnundu belki, fakat geride kalan kalp, sonsuz bir bekleyişe hapsolmuştu.

Yıllar geçti. Giden sevgililerin ardından her defasında bir gün meçhulde buluşuruz seninle derdi. Ama limandan ayrılan bir gemilerin çıktığı seferler ile umutları soluyor sanki. Kalbin derinliklerinde büyüyen bu hüzün, beklemenin ne kadar nafile olduğunu her defasında hatırlatıyordu. Çünkü sevilmiş olanlar, sevgiyi kalpte bırakıp gittiklerinde, geri dönmeyeceklerini biliyorlardı.

Bir gün, beklediği bir limanında bir veda daha yaşandı. Ama bu kez, mendiller sallanmadı, ama gözler yaşarmadı. Çünkü liman, artık vedalara alışmıştı. Her bir giden, geride bir parça acı bırakmıştı; fakat o acı, zamanla silinmiş, yerini sessiz bir kabullenişe bırakmıştı. Kalp, artık dönmeyecek olan sevgililer için beklememeyi öğrenmişti. Çünkü gidenler, asla geri gelmeyecekti.

Son gemi, kalpten uzaklaşırken, liman sakin bir huzura kavuştu. Artık biliyordu; her veda, hayat için yeni bir başlangıçtı aslın da. Giden sevgililer, kalplerde derin izler bıraksa da, onların geri dönmeyeceği bir gerçekti. Beklemek, sadece kalbine yaralar açıyor du. Ve, son bir kez o giden geminin ardında kaybolan hatıralara baktı, artık beklemeyi bırakmanın zamanı geldi demişti.

Böylece, o liman gibi kalp, her gidenle biraz daha güçlü oldu. Sevgililer gittiler, ama kalp, artık o boşluğu huzurla doldurmayı öğrendi. Ne de olsa, her veda, bir sonsuzluğun kapısıydı, ve o kapıdan geçip geri dönen hiç kimse olmamıştı.