"Ömrümün Sonbaharında" Bir şarkıyı dinler iken sizin de zihniniz de bir hikaye canlanır mı?

Sonbaharın Sessizliği

Yaşlılığın derin sessizliğine gömülmüş, evinin penceresinden dışarıya bakıyordu. Artık kapısı neredeyse hiç kimse çalınmıyordu; Oysa eskiden dostlarıyla dolup taşan bu ev, şimdi yalnızlığın kafesi olmuştu. Gözleri uzaklara dalsa da, gördüğü sadece solgun hatıralardı. Artık hiçbir şey net değildi, çünkü gözleri görmez olmuştu. Zaman, acımasız bir şekilde ondan gençliğini alıp götürmüş. Saçlarına düşen aklar, omuzlarına çöken hüznün sessiz tanıklarıydı.

Her akşam, içini bir boşluk kaplar, solgun resimlerin arasında kayboluyor du. Dost bildiği kapılar ona çoktan kapanmış. Bir zamanlar yankılanan kahkahalar, artık sessizliğin içinde kaybolmuş. Gençliğinde yarım kalan şarkıları anımsar, dudaklarından sessizce dökülen melodilere hüzünle eşlik ederdi. Yıllar boyu döktüğü gözyaşları, içinden geçen seller gibi akıp gitmiş, geride sadece kuru topraklar bırakmıştı. Gençliğin o coşkulu günleri bir rüya gibi gelip geçmişti, şimdi sadece özlemle iç çektiği hatıralarla avunuyor du.

Bir zamanlar sevdiği kadın, hayatının en güzel dönemlerin de sanki ona sırtını dönmüş gibi gitmişti. Belki de bir gün geri döner diye yıllarca bekledi. Ama umutları da birer birer tüken di. Giden geri dönmüyordu, bunu artık kabullenmişti. Geçmişi geri getiremese de hâlâ elinde bir şey vardı: kalemi. Elinde hâlâ onu tutacak kadar güç vardı. Yazdığı satırlar, hayatının sonbaharında bıraktığı izlerdi.

Bir avuç dost, hâlâ Barış Manço dinliyor du. Onlar, onun son demlerine şahitlik eden, geçmişin izlerini anlayan nadir insanlardı. Barış, yarım kalan şarkısını bitirmeye kararlıydı. Belki hayatı sona yaklaşıyordu ama hâlâ içinde bir şeyler tam anlamıyla tükenmemişti. Elinde kalemi, yüreğinde bir avuç umut ile hayatının sonbaharında yazmaya devam etti.