Arkadaşlar içimdeki acı üzüntü öfkeye dönüşüyor bunu yenmemin bir yolu var mı?

psikoloğa da psikiyatriye de gittim ama hiç bir faydası olmadı maalesef

4 kere psikolog değiştirdim 3 kere de farklı farklı psikiyatrilere gittim ve dediğin gibi yardımcı olamadılar

yani nasıl anlatılır burada bilmiyorum ama şöyle özet geçebilirim sanırsam bebeklikten 6 yaşına kadar işkence eziyet her türlü dayağı aklına gelebilecek her türlü eşyayla hatta o zamanlar gittiğim okulun terası vardı ordan atlamayı bile düşünmüştüm daha 1. sınıftaydım öğretmen arkamdan koşup bir anda yakalamıştı neyse sonrasında babaannemle yaşamaya başladım o zamanlar çok kötüydüm hiperaktiftim resmen psikolojim o kadar bozuktu ki 4 gün uyumadığım oluyordu daha o yaşta bir çocukken küçüklüğümden beri anne baba nedir bunları doğru düzgün bilmiyorum bile hiç görmedim onların sevgisini artık ihtiyacımda kalmadı ama insan en azından bir arayıp sorar ikiside başkalarıyla evlendi çocukları oldu beni unuttular yeri geldi parklarda bile yattım daha o yaştayken sırf dayak yemiyim diye evden kaçıyordum ve çoğu zaman polisler beni alıp geri oraya götürüyorlardı ve daha fazla dayak yiyordum kaçtığım için özet dedim ama çok uzun oldu sanırım

hayır şu an kendimi koruyabilecek yaşta olduğum için istese de kimse yapamaz böyle bir şey ama işte çocukluk travmalarım bunlar o yüzden yenemiyorum

ya işte yapamıyorum eskiden bunlar aklıma geldiği zaman içim dolduğunda ağlardım ağlayıp rahatlayabiliyordum ama artık son 2 senedir ağlayamıyorum hiç bir şekilde gözümde kuruluk falanda yok yani sadece göz yaşım akmıyor

ben yaşadığım şeyleri kabulleniyorum çoktan kabullendim sadece içimdeki doluluk geçmiyor içim öyle bir dolmuş ki yani yapamıyorum geçiremiyorum sonra da bu içimdeki doluluk o acı o üzüntü her şey öfkeye dönüşüyor ve istemsiz bir şekilde kontrolümü kaybedip duvarları yumruklamaya çığlıklar atmaya başlıyorum

evet farkındayım ama en azından öfkemi böyle atabiliyorum azda olsa o duvarı bütün gücümle yumrukladığım zaman öfkemi az bişeyde olsa içimden atabiliyorum

iki türlü atıyorum sporda yapıyorum bazen spor yetmiyor canım çıkana kadar spor yapıyorum her gün yetmediği zaman yumruk yöntemine geçiyorum

yaşadığım olaylar geliyor aklıma genelde ağlayamadığım zamanlar böyle yapıyorum deliriyorum ağlayıp içimi dökmek varken ağlayamamak daha da çok öfkelendiriyor

zaten kendimi uzaklaştırmaya çalışıyorum olmuyor kendimi bilgisayarımla meşgul etmeye çalışıyorum ama işte bazen hiç bir işe yaramıyor genel olarak işe yarıyor tabi kafamı dağıtmış oluyorum ama bazı zamanlar hiç bir işe yaramıyor ne kafamı dağıtabiliyorum ne o düşüncelerden uzaklaşabiliyorum kendi isteğimle de düşünmüyorum bunları kendi kendine nefes almak gibi geliyorlar bir anda

hayır maalesef yok sadece 1 tane arkadaşım var oda haftada 1 bizim eve gelir o kadar

evet olabilir öyleyim çünkü

sosyalleşebileceğim hiç bir yer yok ki olsa denerim

hiç birini denemedim özellikle sanal onu hiç yapmadım ama denicem bu söylediklerini tavsiyelerin için ve benimle böyle ilgilenip yardım etmeye çalıştığın için çok teşekkür ederim