Sosyal anksiyeteyle nasıl başa çıkarım?

Merhaba arkadaşlar. Ben 22 yaşındayım.

Öncelikle biraz tutucu, kız olduğum için ise çok daha fazla tutucu olan bir ailede büyüdüğümü belirtmek isterim. Çok küçük yaşlardan beri “onla arkadaş olma, ona güvenme, sana yanlış yapsalar bile sus otur” gibi nasihatlerle büyütüldüm. Üstüne bir de yaşıtlarıma göre her zaman balık etli bir çocuktum. Annem ise sürekli, daha 7-8 yaşlarımdayken bile bana kilo vermem için diretirdi. Üstüne bu da bende bir etki yarattı, sanki kilo aldığım zamanda kendimi dış dünyaya tamamen kapatıyorum, kendi köşeme çekiliyorum gibi oluyor…Üstüne bir de belli başlı küçümsemeler ve abim, annem ve babam tarafımdan görmüş olduğum fiziksel şiddet de var tabii. Hep yaşıt akrabalarımla okul/başarı kıyaslaması yapılması, o şöyle sen neden böylesin gibi laflar bende bu tarz sorunları hep tetikledi.

Üniversiteye geçtikten sonra şehir değişikliği ve yeni insanlarla tanışmak bana yeni bir hayata başlıyor hissi verdiğinden midir bilmem, biraz da olsa bu durumu atlattım; çevrem genişledi. Yakın arkadaşlıklarım oldu. Ancak korona araya girince her şey berbat oldu. Tekrar aile evine dönüldü, bazı arkadaşlarla aralar bozuldu, üstüne bir de belli başlı olaylar geldi başıma; çevre tarafından 1-1.5 yıl kadar aşağılanma, ifşalanma, hakarete uğrama, tehdit gibi. Yaklaşık iki yıldır psikiyatri tedavisi görüyorum. Bunlar bende çok çok çok büyük izler bıraktı. 25 kilodan fazla kilo aldım ve kendimi asla beğenmiyorum. O kadar yaralandım ki ve bunu çevreme o kadar çok yansıttım ki çevremde kim varsa herkes birer birer benden uzaklaştı. Hiç kimsem kalmadı; o zaman anladım ki benim bir tane bile gerçek dostum yokmuş.

Bu yılın başında bir intihar girişimi yaşandı. Şu anı sorarsanız ben bu olayları yaşadığım insanlarla tüm ilişiğimi kestim, artık üzülmüyorum, bana bir şey yapacaklar mı korkusu yok. Her şey geçti ama benden yana hiçbir şey kalmadı etrafımda. İyice sus pus bir insan oldum. Öyle bir haldeyim ki; bir insan görünce elim ayağım titremeye başlar hale geldim. Üniversite de bitti, aile evimdeki şehrimde de hiçbir arkadaşım olmadığı için 3 aydır evdeyim, okul yok arkadaş edinilecek bir yer yok derken mahvoldum. İnsanlar artık bu kız niye böyle diye sorar hale geldiler. Dışarı çıkmaya, biriyle takılmaya korkuyorum. Biriyle konuşurken aklımda dönen tek bir soru var; “Karşımdakine ne demeliyim, ya benle dalga geçerse, ya rezil olursam, ya şunu bunu beceremezsem” vs vs. Resmen konuşurken sesim titriyor. Tamam küçükken de utangaçtım ama en azından zamanla ortama ayak uyduruyor, açılıyordum. Şimdi resmen varla yok arasındayım.

Bu benim itibarımı berbat ediyor ve sürekli ağlayıp duruyorum. Canım içten içe çok yanıyor. Lütfen böyle konularda sorun yaşamış ve zamanla atlatmış, bana yardım edebilecek birisi varsa yorumlarını esirgemesin. Yardımınıza çok ihtiyacım var, çünkü böyle yaşayamıyorum.