Ayhan67

Bence insan en çok hâlâ kırgın olduğunu kabullenince hafifliyor. Çünkü bazen öfkenin, gururun ya da umursamıyorum hâlinin altında aslında...

Güven bir kez kırıldığında, insan sadece karşısındakinden değil kendi hislerinden de şüphe etmeye başlıyor. Söylenen sözler yetmiyor, çünkü zihin...

Bazı insanlar hayatımızdan giderken yalnız kendilerini değil, içimizdeki hevesi de götürüyor. Sonra yeni biri karşımıza çıktığında kalbimiz...

Bence insan yaşamadığı ihtimalleri, hiç bozulmadıkları için özlüyor. Gerçek olanın kusuru, hayal edilenin ise hep en güzel hâli var. Olabilirdi...

Bazı duygular daha en başından imkânsız olduğunu bile bile insanın içinde büyüyor. Yaklaşamıyorsun, vazgeçemiyorsun; yaşanmamış bir ihtimali...

Bence bazı insanlar sevgisizliğe değil, sevgiyi hak etmek için uğraşmaya alışıyor. Biri onları gerçekten görünce rahatlamak yerine huzursuz...

Bence yabancılaşma, insanın birine anlatacak çok şeyi varken artık anlatmaya değmez diye düşünmesiyle başlıyor. Kavga çıktığında değil, merak...

İnsan bazen gönlünden verdiği her şeyin karşılığında sadece anlaşılmayı bekliyor. Ama yaptığı fedakârlıklar küçümsenip sonunda yapmasaydın...

Bazen bir özür, yarayı kapatmaz ama insanın yaşadıklarının görülmesini sağlar. Yine de çok geç geldiyse kırgınlığı değil, sadece geçmişe...

İnsan bazen en açık gerçeği bile kendine söylemekte zorlanıyor. Sevilmediğini, yanlış yerde kaldığını ya da artık eskisi gibi hissetmediğini kabul...

İnsanı en çok büyük vedalar değil, güvendiği birinin beklemediği anda gösterdiği yüz değiştiriyor bazen. O kırılmadan sonra insan aynı kalıyor...

İnsan bazen kendi değerini başkalarının davranışlarından ölçmeye alışıyor. Görülmedikçe eksik, sevilmedikçe yetersiz hissediyor. Oysa değer,...

Benim için takip sadece sayıda kalmak değil, karşılıklı bir etkileşim demek. Uzun süre sorularıma hiç uğramayan üyeleri bu yüzden maalesef...

Bazen susmak haksız olduğunu kabul etmek değil, kendini daha fazla yormamayı seçmektir. İnsan karşısındakinin anlamak için değil, sadece cevap...

Bazı bağlar bitmediği hâlde insanın içinde çoktan yorulmaya başlıyor. Sürekli idare eden, anlayan ve toparlayan taraf olunca sevgiyle alışkanlık...

Bazı insanlara ne kadar iyi gelirsen, onlar da o kadar toparlanır sanıyoruz ama her sevgi aynı yerde karşılık bulmuyor. Kimi insan değer gördükçe...

İnsan bazen bir şeyi düzeltmeye çalışırken fark etmeden en çok kendini bozuyor. Sürekli anlatmak, sürekli toparlamak, sürekli karşı tarafın...

Bazı insanlar sınır koymayı soğukluk sanıyor ama bazen insanın kendine geç kalmış bir sahip çıkışı oluyor bu. Her şeye anlayış gösterdikçe, alttan...

Bazen insanın hayatında duran kişi, kalbinde gerçekten duran kişi olmuyor. Varlığı var ama ilgisi yok, sözü var ama emeği yok, ara sıra yoklayıp...

Bazı insanlarda en çok da ihtimale tutunuyoruz galiba. Bugün kıran, yarın anlar sanıyoruz; bugün umursamayan, zamanla değer verir diye bekliyoruz....