Bazen çok sevmenin bedeli, kimseyi sevmemek mi oluyor?

Gidenler elbette içimizden bir şeyleri koparıp götürür ve arkalarında kocaman bir 'bir daha asla' bırakırlar. Ancak insan psikolojisi ve bünyesi muazzam bir adaptasyon gücüne sahiptir. Yaşadığımız acılar, ihanetler ve hayal kırıklıkları bizi duygusuzlaştırmaz; aksine bize duygusal bir bağışıklık kazandırır.

Sevmekten korkmak, kalbin kırılmaktan kaçınma refleksidir; fakat bu koruma kalkanı zamanla bir hapishaneye dönüşebilir. Hayata sonsuz bir yolculuk değil de geçici bir 'an' olarak bakmayı başardığımızda mesele değişir bence Hiçbir şeyin kalıcı olmadığı bu dünyada, 'ya yine kırılırsam' korkusuyla sevgiden kaçmak, bir gün öleceğiz diye yaşamaktan vazgeçmeye benzer. Dolayısıyla çok sevmenin bedeli sonsuz bir sevgisizlik değildir. Bedel; hayal kırıklığını tekrar göze alacak kadar cesur olmak ve süresi ne olursa olsun, güzelce sevmeyi ve sevilmeyi yeniden seçecek bir olgunluğa ve güce ulaşmaktır :)

maalesef öyle oluyor. Çok seviyosun, güveniyosun ve delicesine istiyorsun onu, sonra bir bakmışsın ihanetiyle, yalanıyla karşı karşıyasın! Bu çok güven, onur kırıcı bir davranış...
Sonrasın da zaten kimseye güvenemiyorsun, hevesin kalmıyor, inancın kalmıyor hep bi şüphe, korku oluyor aklın da "Bu da onun gibiyse!" Bir adım atacak olsan bu düşünce seni iki adım geriye çekiyor...
Çookk Zorr🤕