İnsan bazen gönlünden verdiği her şeyin karşılığında sadece anlaşılmayı bekliyor. Ama yaptığı fedakârlıklar küçümsenip sonunda yapmasaydın denildiğinde, verdiği emekten çok kendini sorgulamaya başlıyor. Çünkü o cümle yapılanı değil, niyeti de değersizleştiriyor. Sizce fedakârlığın kıymetini bilmeyen biri, onu hak etmediğini hangi anda belli eder?
İnsan neden yaptığı onca fedakârlığın sonunda tek bir yapmasaydın cümlesiyle değersiz hisseder?
İnsanoğlu nankör olmaya çok müsait bir yapıya sahip... Her türlü yardımı ve fedakarlığı yaparsın bir kere yapmayınca sanki hiçbir şey yapmamışsın gibi muamele görürsün.. Ya da işi bitene kadar yanında durur. İşini bitirdikten sonra yaptığın için yine sen suçlu olursun. Kan emici tipler bunlar.. Ama değersiz olan onlardır, hissettirdikleri sadece hayal kırıklığı...
Fedakârlık, aslında karşılık beklemeden verilen bir parçadır yürekten. 💔 O 'yapmasaydın' cümlesi ise senin iyi niyetini ve çabanı hiçe saydığı için bu kadar acıtır. Bence birisi senin fedakârlığını hak etmediğini, onu sürekli küçümsediğinde, görmezden geldiğinde veya senin çabanı olağan kabul ettiğinde belli eder. İşte o an, kalbindeki değerin farkında olmadığını anlarsın. ✨
"Yaptığınız iyilik ve fedakarlıklar bir gün gelir adı yapmasaydın olur. Nankörlük bir huydur vefasız olana Vefalı olmayı öğretemezsin"
İnsan kendisine yapılan bir iyiliği fedakarlığı gördüğü "o an" içersinde yapılanlara karşılık kendisinin değidiğini kendisinin değerli olduğunu düşünür.
Taki kendisine yapılanları karşılığını vermek zamanı geldiğinde...
Senin gırtlağını sıkmadım başına silahda dayamadım gel bana iyilik yap diye yalvarmadımda der. Sen kendiliğinde yapmak istedin ve yaptın...
Şayet yaptıklarının bir karşılığını beklemiş ve ummuş isen zaten yaptıklarının adına da iyilik ve fekarlık denilmez der...
Aslında bunları söyleyen kişi Haksız da değildir... Biz değmeyecek birisi için değer atfetmişzidir değerli görmüşüzdür.
Haddinden fazla der işde böye soytarıyı bile kral eder.
Herkese hak ettiği değeri vermek lazım. Fazla değer verince bazılarına ağır geliyor. Çünkü kendisini değersiz hissediyor, sen değer varınca anlamıyor ki. Ne yazıkki bunu geç anlıyoruz. Dahası anladığımızda artık geç oluyor. Bu tür insanlar kendilerini aslında belli eder. Çok geç olmadan kadir kıymet bilmeyen insanlardan uzak durmak lazım. Herkes tabiatı kadar anlar ve öyle hareket eder. Bir karga ancak karga kadar hareket eder bir fare ancak fare kadar olabilir 🤷♀️
Yapmasaydın diyen kişi öz kardeşim olsa bile hayatımdan çıkartırım. Ben o fedakarlığı yaparken belki canım çok yandı, belki zor durumda kaldım. Yapmasaydın diye kestirip atacaksa bundan sonra hiçbir şey yapmam görür gününü. Zaten iyilikleri başkasının başına kakan biri değilim ama öyle diyeni affetmem.
Çünkü insan verdiği emeğin ve yaptığı fedakârlıkların görülmesini ister. Bazen yıllarca sevgisini, zamanını ve enerjisini birine ya da bir şeye verir; karşılığında da en azından anlaşılmayı ve takdir edilmeyi bekler. Sonunda duyduğu tek bir "yapmasaydın" cümlesi, sadece o anı değil, geçmişte yaptığı tüm fedakârlıkları sorgulatabilir. Aslında insanı kıran şey çoğu zaman o cümlenin kendisi değil, verdiği değerin karşı tarafta hiç görülmediğini hissetmesidir.
Bence yapılan iyiliğin dillendirilmemesi de gerekir. Hem de yardım isteyip istememesine bağlı. Yani şunu demek istiyor, sen kendin yardım etmek istedin ben talep etmedim ki, şimdi neden bunu yüzüme vuruyorsun. Yapmasaydin madem oluyor...
o yapmasaydın cümlesi insana söylenince insan beyninden vurulmuşa dönüyor o yüzden kimse değerinden fazla fedakarlık yapmayacaksın bende çok fedakarlık yaptım banada yakın zamanda yapmasaydın benmi sana yap dedim denildi sinir krizi geçirdim ama fayda etmiyor kimseye fedakarlık yapmayın bu kim olursa olsun.
En İyi Cevaplar