Annesiz Büyüme Dramı

Bundan 8 yıl önce annesini kalp krizinden kaybeden bir çocuğun hikayesi bu .Gecenin her ilerleyen saatinde olduğu gibi içinde yine bir hüzün ve boşluk oluşur. Ozaman daha 13 yaşında. Aklı çoğu şeye daha ermiyor,büyüme çağında bir çocuk henüz. Haberi duyduğunda İnanamaz.

"Yok ,bu kadar kolay olamaz. Bir anne evlatlarını bu kadar kolay bırakıp gidemez,gitmez ki . O bizi herşeyden çok sever ,kolayca terketmez olur mu canım öyle şey güldürmeyin beni . Bu kabustan şimdi uyanacağım ve herşey düzelicek.Annem ordan bağıracak "oğlum kalk hadi kahvaltı hazır." bende her zamanki gibi mızmızlanarak kalkacağım." der. Bunun böyle olmasını o kadar çok istiyordur ki anlatamam. "Hadi be hayat yap bana bir kıyak ha olmaz mı". Ama aslında öyle olmadığını, Dünyanın sandığın kadar masum bir yer olmadığını anlar hayatın da sana böyle bir torpil geçmeyeceğini. Her Allahın günü ağlar. O kadar ağlar ki ne gözünde yaş kalır ne de yanaklarında derman. Hıçkıra hıçkıra ağlamaktan yastığı su içinde kalır. Çok özler ya "ne olur ne olur annem Şu an yanımda olsun ne olur " diye diye kendini yer bitirir. Onun ufacık sevgisini okadar çok özler ki anlatılmaz. Babase desen perişanlığını gizlemeye çalışarak seni teselli etmeye çalışır. Ama gizliden ağladığını saklayamaz. Amcaların, teyzelerin, yengelerin... Ama hiçbiri acısını dindirmez.Tek ihtiyacı olan zamandır.

Zaman yavaş yavaş ilerler. Acıları bir nebze olsun hafifler. Hayatın devam ettiğini,dışarıda hala güzel şeylerin olabileceğini düşünür. Bu zaman sürecinde duygusunu da yitirmeye başlar. Toplumdan uzak ,yanlız kalmayı seven, sosyalleşmeyi sevmeyen biri olur. Çevresine bahsetmez hiçbir zaman.

Ama yıllar geçse de gece oldumu aklına annen geliyor ve hala onu neden bu kadar çok özlediğini düşünüp duruyorsun. Ailesini tümden kaybeden kişiler var onlar nasıl dayanıyor da sen dayanamıyorsun diye düşünüyorsun. Neden onu hala bu kadar çok özlüyorum. Kocaman adam olduğum halde neden hala çocuk gibi ağlıyorum.

İnsanın içerisine bir kere koz düştümü kolay kolay iyileşmiyor. Ailesinden birini kaybeden bu yazdıklarımı çok daha iyi anlayacaklarını düşünüyorum. Bunu buraya annenizin babanızın ailenizin kıymetini bilesiniz diye yazdım. Keşke bir kere daha sarılsaydım diye çok geçirip ama iş işten geçmeden ailenizle iyi geçinip, onlara bol bol sarılırsınız. Hiçbirinin hakkı ödenmez hele ki annelerin hakkı hiç ödenmez. Az birşeyde kalbini kırmayın. Onlara Sinirlendiğiniz zaman bu yazdıklarımı aklınıza getirin ve gidin sarılın,kucaklayın annenizi.

Annelik kadınlarımıza yaradan tarafından verilmiş bir hediyedir.Sırf bu yüzden bile kadınlar çiçektir.

Hayatımızın merkezini hak eden ilk kişi annemizdir.

Her daim yanımızda olan ve sevginin saflığının var olduğunu bize kanıtlayan annemizin hakkını hiçbir şekilde ödeyemeyiz. Sevgi, ne şiirle ne de şarkıyla hissettirebilir. Sevgiyi meydana çıkarmak eyleme geçmeyi gerektirir. Anneniz Şu an yanınızdaysa ona annesi yanında olmayan çocuklar için sıkıca sarılın. Annenize, varlığının yaşama sebebiniz olduğunu onu kucaklayışınızla belli edin. Çünkü sevgi, sarmayı gerektirir.

Karşılıksız sevgisi hiçbir şeyle ölçülmez.