Babasız Büyümek, Büyümeye Çalışmak

Merhabalar aslında bu sitede duygusal anlamda birşeyler paylaşmayı pek istemiyordum ama burada da sürekli karşıma çıkıyor bu konu, kısacık bir kendi hissettiklerimi anlatayım :)

Annem ve babam ben küçükken boşanmışlardı ve babamla 2-3 senedir görüşmüyorum.

Babam gitti ve ne aradı ne sordu etraftan duyduğum kadarıyla evlenmiş . Evlendiği kadının çocuğu engelliymiş sanırım bu konuda takdir ettim babamı. Umarım ona babalık yapabilir. Çevreden görüyorum kızlar babalarının onlara karışmasından rahatsız oluyor karşı çıkıyor. Belki ben de kavga edicektim babam yanımda olsa bana karışsa ama keşke sahiplenip korunma duygusunu tatsaydım diyorum.

Şahsen uzun benceleri okurken biraz üşeniyorum ben uzatmak istemiyorum ama yazacak çok şey var.🙈

Bu tür sorunların insanı çok olgunlaştırdığını düşünüyorum kendime de bakarak. Burda baba olan abilerimde var (vardır inş birkaç defa denk gelmiştim sorularda)

Bu sorunla hiçbir şekilde başa çıkamadım olmadı yani sadece sürekli pozitif düşünüyorum böyle bir şey yazmak istedim. Bence babanız hâlâ sizinleyse gidin bir sarılın, bir öpün üzülmekten ziyade yeri hiçbir şekilde dolmaz dolamaz.

Okuduğunuz için teşekkür ederim umarım sıkmadım😊