Anlatacak kimsem yok o yüzden buraya yazıyorum?

3 yıl önce tanışmıştık. Çok umursamaz bi tipti arada bir konuşuyorduk sonra bir anda samimileştik sabahlara kadar konuşmaya başladık sürekli beraber bir şeyler yapıyorduk. Yine bir anda oldu her şey ve birbirimizden uzaklaştık. Üç yıl geçti aradan aklıma gelmedi hiç. İstanbul'da oturuyordu ben de konyada oturuyordum. Üniversite için İstanbul'a taşındım ve snapten konumu görüp mesaj attı bana. Üç yıl sonra durduk yere tekrar konuşmaya başladık. İlk kez buluştuk birbirimizi gördük. Aşık oldum. Bakmaya, dinlemeye doyamıyordum. Deprem oldu memleketime döndüm. Beraber geçirdiğimiz vakitleri o kadar çok özlüyordum ki sürekli konuşmak istiyordum ama o eskisi gibi umursamaz, canı isteyince gelen kafasına esince giden birisiydi. Anlattım. Defalarca kez kırıcı olduğunu söyledim ama her seferinde benden hoşlandığını dile getirip gönlümü almayı başarabiliyor, gece gülümseyerek uyumamın sebebi oluyordu fakat yine de umursamaz tavırlarına asla ara vermedi. Ne zaman beni görmezden geldiğini söylesem yüzünü bir kez gördüm ya artık böyle konuşmak istemiyorum hep yanımda ol istiyorum diyordu. Kaç gün kaç gece kendi kendime iyi geceler diyip uyudum bilmiyorum. En sonunda baktım olmuyor engelledim. Sırf rahatsız etmemek, kendi kendime uzaklaşmak için ama sonra düşündüm. Ya konuşacak birisi olmazsa, bana ihtiyacı olursa diye. Kaldırdım engelini mesajlarımızı da silmeye kıyamadım arşivledim. Kendimi avutmak istedikçe açıp mesajlarımızı okuyordum. İki hafta önce bir şey yazıp sildiğini gördüm. Ve üç gün sonrasında soru işareti attım. Cevap versin de en azından iki cümle konuşalım diye dua eder oldum. İki hafta geçti cevap vermedi. Amacın ne yazdım. Bir şey yapmadım dedi. Yazıp siliyorsun cevap vermiyorsun dedim. Vazgeçtim dedi. Engellemenin bir çözüm olmadığını söyledi. Gayet çözümdü aslında. Sonuçta konuşmak isteyen instagramdan da yazardı, discorddan da, smsden de... Hiç olmadı arayabilirdi. Snapten bile yazabilirdi. Yazmadı. Çözüm olduğunu söylediğimde ise seninle düşüncelerim vardı dedi. Bir adım gelse beş adım geriye gidiyor. Sevgimden korkuyor biliyorum. Ağlamak artık bir çözüm değil ve ben yavaş yavaş tükeniyorum. Yazmak istesem de korkuyorum, benden soğumasını istemiyorum. Canımı istese ziyadesiyle verecek duruma geldim ama bunu görmemek için özel bir çaba sarf ediyor biliyorum. Bunları buraya anlatacak kimsem olmadığı için yazıyorum. Okuduysanız özür dilerim vaktinizi harcamak istemezdim, geceniz güzel olsun.