Bu hissettiklerimin açıklaması ne sizce anlamıyorum hâlâ?

Geçtiğimiz ay tanışma uygulaması üzerinden bir kızla tanıştım. Başka şehirdeydim o zaman, bir hastane işi için gelmiştim. Akşam saati görüştük ve ilk görüşmede aramızda bir şeyler geçti. Sabaha kadar beraber kaldık. Farklı hissetmiştim. Ben de o gün yaşadığım şehre dönecektim. Bir daha görüşmeyiz sanıyordum. Vedalaştıktan sonra o hiç yazmadı bana. Ama sonra aklımdan çıkmadı. Aynı gün tekrar yazdım ona nasılsın falan diye. Biraz konuştuk o gün. 2 gün sonra tekrar yazdım aklımdan çıkmadın diye. Konuşmaya başladık. Her an merak ediyordum, mesajıma birkaç saat cevap vermese telefonla arıyordum. Saatlerce telefonda konuşurduk. Normalde telefonda konuşmayı da sevmem. Fakat ona karşı önyargılarım vardı. Bana kimseye aşık olmadığını fakat hep birilerini sevdiğini zannettiğini söyledi. Beni gerçekten beğenmiş o yüzden ilk görüşmemizde benimle bir şeyler yaşamış. Daha önce bu şekilde bir ilişkisi olmamış. Ölmek istiyormuş gibi konuşuyordu. Çok kısa zamanda birlikte şehir dışına çıkmaya karar verdik. 2. Kez buluştuk yaşadığı şehre gittim tekrar her şey iyiydi. Sonra başka bir şehre geldik. Ona karşı şüphelerim geçer sanıyordum ama geçmedi. Hatta daha da arttı. Çok tepkisiz birisiydi zaten ve pek fazla konuşmazdı. Her yaptığında bir anlam aramaya başladım. Ona geçmişi hakkında detaylı bir soru sormaya da korkuyordum. Onunla olma hayali bile beni mutlu ederken bir anda mutsuz birisine dönüştüm. Beraber olsak da ben iş için yurt dışına gidecektim ve aylarca uzaktan ilişki yaşayacaktık. Ona inanmak istesem de inanamıyordum. Onunla bir konuşma yapmaya karar verdim. Farklı dünyaların insanıyız dedim. Ben bunları söylerken gözlerim dolsa da o hâlâ tepkisizdi. "Sen kararını vermişsin zaten" diyip kestirip attı. Ben de "bir karar vermedim daha" diyip düzeltmeye çalıştım. O günden sonra başka olaylar da yaşandı ve içimde anlamsız bir öfke vardı ona karşı. Her yaptığına ve her söylediğine alınıyordum, kimi zaman büyük tepkiler veriyordum. Yaptığı herhangi bir şeyde bile ona kaba konuşuyordum. Bana "derdim bile değilsin" bile dedi. İçten içe onun canını yakmayı istiyordum duygusal olarak. Ama fiziksel olarak bile azıcık canının yandığını düşünsem bir anda pişman olup üzülüyordum. Benim gözlerim dolarken o çoğu zaman sakindi. Ben öfkeliyken de o yeterince sinirlenmezdi. Hayatımda hiç bu kadar dengesiz olmadım ve ilk kez ciddi ciddi psikiyatriste gitmeyi düşündüm. Hâlâ merak ediyorum neydi sizce bu yaşadıklarım?