Nişanlımdan ailesi kaynaklı ayrılmayı düşünür hale geldim. Sizce ne yapmalıyım?

İyi günler , 5 yıllık bir birlikteliğim var. Ben daha modern bir şehirdeyim nişanlım Konyalı. Kendisi dünya iyisi bir insandır. Yıllarca beni ikna etmeye çalıştı hiç vazgeçmedi ben senin ve ailenin istediği gibi değilim bak sorunlar olur mutlu olamayız dedim ne yaptı etti onca yıl sonunda beni ikna etti. Benim ailem şehir dışına vermek istemiyordu tek çocuğum birde kültür örf adet farkı var diye daha tanımadan istememişlerdi onun ailesi de kendi istedikleriyle evlendirmek istiyordu. Beni sevdiğinden bahsetmişti ailesine baya sıkıntılar yaşadık ne zaman onlar beni onu da benim ailem tanıdı işler değişti. İki tarafta birbirini sevdi saygı duyarak bugünlere geldik. Babam birini kolay sevecek begenecek insanda degiĺdir 31 yasina geldim eve hic gorucu kabul etmemişti istemiyordu evlenmemi. Ama nisanlimi ilk gunden gozu tuttu sevdi. Ailesiyle isin zor kati kurallari var gibi diye ilk gunden demisti. Hayat senin hayatin kizim dedi destek oldu. Ama bugün görüyorum ki o saygıyı biz duyduğumuz için bu iş yürümüş. Eğer ki sadece bizi bize bıraksalar biz çok mutlu olacak insanlarız ama biliyorsunuz ki ailelerle de evleniyor. Laf söz olmasın tatsızlık olmasın diye çoğu hayallerimden vazgeçtim ailesiyle aramda kalmasın diye. Ama artık bardak doldu taştı. Düğün oynamalı olmasın denildi saygı duyduk babası çalışsın istemiyoruz dedi uygun olan bir işte çalışmak istiyorum diye göbeğim çatladı zor ikna ettim. Unv mezunuyum ve çalışma geçmişimde var buna rağmen paraya ihtiyacın olmayacak durumumuz iyi mantığı vardı. Haremlik selamlık mantığı var herseylerine saygı duydum ailemde duydu. Yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik kına ya 1 ay kaldı. Bana gelmiş erkek arkadaşlarının elini sıkma olur mu ailemden laf gelsin istemiyorum vs demeye başladı ellerini sıkmazsan bisey kaybetmezsin ya modunda ama bende artık film koptu. Hep benim ailem mi saygı duyacak hep ben mi senin istediklerini yapicam yeter benden bu kadar ya ailen beni böyle kabul edecek ya da bu iş bitecek çok sevsem de seni bir ömür mutsuz olmak istemiyorum kusura bakma dedim. Baktı ciddiyim az süre kalmış herkes evlenmemizi bekliyor ailelere yansirsa geri dönüşü olmaz dedi olmazsa olmasın beni bunca yıl öyle kabul ettin iş evliliğe gelince bir sürü kural ben gelemem böyle şeylere dedim. Ben elimden geleni yaptım demenin rahatlığı var içimde. Ayrılırsak çok mutlu olmicaz birbirimizi çok seviyoruz lakin bu tarz durumların evlilikte sevgiyi bitirecegini düşünüyorum tek isteğim mutlu olmak bu kadar zor olmamalı. Abisini istedikleri kizla evlendirdiler örf adet hersey aynı sözde kız istedikleri gibi çıkmadı. Benim başım açık lakin ibadetlerini yapan zaten uyumlu bir insanım ama bana bukadari aşırı ve fazla geldi ben benlikten çıktıktan sonra öyle sevgiyi neyleyim. Konyaya yerlescem evlenirsek ailemi çevremi işimi biraktigima değecek mi artik supheliyim. Sizce ne yapmalıyım? Aklımla kalbim ölümüne savaş halinde.