Savaşmayı gerçekten seçen insan bazı dönemlerde yorgun düşebilir ama savaşması gerektiğini biliyorsa mahkumiyete kadar değil ölümüne kadar savaşır. Savışıp mahkum olmak ölümden beterdir..
O yüzden bence insan mahkumiyet yerine sonuna kadar savaşmalıdır..
Savaşmayı bırakmadıktan sonra, yorulmuş veya yorulmamış olması önemli değil. Önemli olan vazgeçip vazgeçmediği.
Kimisi savaşır yerinde sayar hiç bir şey olmayacağını anlarsa, pes eder ve teslim olur. Kimisi de bıkmadan usanmadan hırsla ve azimle savaşır, ta ki o savaşı kazanana kadar.
Yorul, dinlen, mola ver. Ne yaparsan yap pes edip vazgeçme. Unutma kaybettiğinde değil, vazgeçtiğinde yenilirsin.
En azından susar ve eskisi gibi mücadele etmeyebilir ama ben teslim olacağını sanmıyorum. Bu da teslim olmak değildir. Mesela bende artık bir insana bir şeyi empoze edece fikirler söylemeyi ve yaptığının, düşündüğünün yanlış olduğunu açıklamaktan kaçar oldum. Çünkü değişmiyorlar..
Vazgeçmiş sayılmaz. Çünkü bazı insanlar , savaşmak yerine uzlaşmayı tercih eder. Hedefe farklı yollardan ulaşmayı ister. İlla agresif , savaşçı vs olmak zorunda değil herkes. Fıtrat ve bakış açısıdır. Herkes umut taşır ve bu umudu ona yaşama sebebi verir.
Her savaş yorgunluk versede, her yorgunluk insana kötü gelmez. Hayatta bazen sevdiğimiz işleri yaparakta yorulabiliriz, tatlı olan o işin mücadelesidir. Hayat dediğimiz kavram zaten başlı başına bie mücadeledir. Mücadelede pes eden yenilgiyi kabullenmiştir
İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı , güvenmemeyi , sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların '' Tecrübe '' dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kesmiş bir insan a '' Tecrübeli '' denir. ( Freud )
Savaşmaktan vazgeçmiş insan bana göre Tecrübe etmiştiir bitçok şeyi.
Yalnızlıktan kaynaklanıyor Hemen teslim olma ! Gücünü kaybetme ! Evet Yoruluyoruz ! Başımızı koyacak bir insan arıyoruz Bize destek olacak Her dert ve sıkıntıda yanımızda duracak birini arıyoruz Ah bir bulsam Duracam ayakta Ve teslim olmayacam
Savaşmaktan yorulabilirsin bazı zamanlar ama savaşmaktan yorulmak savaşmaktan vazgeçmek değildir. Savaşlara da ara verilir. Toparlanmanıp tekrar savaşmaya devam edersin.
ben ne vazgectım nede mahkum oldum. insanlara meram anlatmak zor. sabır aşırı sabır lazım cesaret bile gerekiyor artık. mahkumiyet değil de susup suküt etmiş sayılıyoruz
İnsanlar yaşadıkça, fikirleri gelişir. 20 yaşında bir insana mantıklı gelen düşünce 30 yaşında safsata gelebilir. Kimin kazandığı, kimin kaybettiği mezarda belli olur.
Çaba göstermeyi savaşmayı bırakmış insan, hem vazgeçmiş hemde teslimiyetini kabul etmiş demektir zaten. Yoruldum demekle canım çıktı demek aynı şey. Eş anlam taşıyan ikinci bir kelimeye gerek yok biri kafi