Kayınpederim bana sürekli ‘misafir gibisin’ diyor. Ben mi alınganım, gerçekten dışlanıyor muyum?

Rahat olmam için söylüyor olabilirler ama tavırları çoğu zaman beni rencide edecek şekilde oluyor. Eşim dört kardeş ve iki de görümcem var. Evde yapılacak işler zaten herkes tarafından yapılıyor ama nedense benim oturmam bazen sorun olabiliyor.
Eltim yıllardır bu ailenin içinde. Daha gençlik dönemlerinden beri tanışıyorlar, bu yüzden artık gelinden çok evin kızı gibi görülüyor. Kayınpederim ona karşı çok daha sıcak; adı sürekli geçiyor, sohbetlerin merkezi genelde o oluyor. Kayınvalidem de bana “soğuksun” diyor ama ailede ona karşı soğuk olanın kendisi olduğu hep söylenir.

Aslında frekanslarımızın tutmayacağı daha en başından belliydi. Nişan ve düğün sürecinde de bunu hissettim. Maddi konulardan çok, kendimi değerli hissetmemem beni kırdı. Örneğin gelinlik konusunda bile yeterince sahiplenildiğimi hissetmedim.
Şimdi de aile ortamında benzer şeyler yaşıyorum. Bir şey anlatılacaksa, gösterilecekse ya da eski anılar konuşulacaksa genelde doğrudan eltime yöneliyorlar. Ben çoğu zaman sohbetin dışında kalmış gibi hissediyorum. Üstelik günübirlik gidip gelmeme rağmen bazen yeterince oturmadığım ya da ilgilenmediğim düşünülüyor.
Eltim de zamanında bu ailede sıkıntılar yaşamış. Ancak bugün geldiği noktada herkesle çok iyi geçiniyor. İlginç olan, bize özel konuşurken aileyi çok eleştirmesi ama onların yanında bunu hiç belli etmemesi.

Eşim bana yengesi gibi yapmamı söylüyor. Ancak İnsan kendini bir ortamın parçası gibi hissedemeyince doğal olarak uzaklaşıyor. Bazen bana göre bir ailede evladın gördüğü değer, geline gösterilen yaklaşımı da etkiliyor. Kendini dışarıda hisseden kişi zamanla ister istemez geri çekiliyor.

Annesinin bir kere eşimi övdüğünğ daha duymadım.