Eşimin ailesinin tutulmayan sözleri evliliğimizi mahvetti, annemin evinden çıkmalı mıyım yoksa beklemeye devam mı etmeliyim?

Eşimin uzakta çalışması gereken bir mesleği var. Aslında evimizi ve arabamızı aldıktan sonra evlenmeyi düşünüyorduk, evlendikten sonra uzun süre ayrı kalmak istemiyordum. Fakat aileler tanıştıktan sonra eşimin ailesi her şeyi çok hızlandırdı. “Bir an önce evlenin, düzeniniz kurulsun, süreç uzamasın” denildi. Eşimin ailesi köyde hayvancılıkla uğraşıyor. Bizi bir an önce evlendirmek istediler. Ben de evlendikten sonra eşimin tekrar uzak bir işe gitmesini istemediğim için, eşime kredi çek, hayvancılığa devam et dediler. Eşimin de işin başına geçeceğini söylediler. Ayrıca tarla satıp bize ev alacaklarını söylediler. Biz de bunlara güvenerek kredi çektik ve hayvan aldık.
evlendik. Sonrasında hayvanlardan kazanılan para kayınpederimle bölüşüldü. Düğün borçları, krediler. Fakat işler söylendiği gibi gitmedi. Kazandığımız para borçları çevirmeye yetmedi. O sırada kiradaydık ve ev alınana kadar idare edeceğimiz söylenmişti ama bir noktadan sonra kiramızı bile ödeyemeyecek hale geldik. Biz zorluk çekerken onlar çekmiyordu. Onlar bizim yaşadığımız maddi sıkıntıları hiç yaşamadılar. Evlendikten 6 ay sonunda evi kapatıp eşyalarımı satıp annemin evine taşındık. Eşim tekrar kendi mesleğine geri dönmek zorunda kaldı. Senenin yarısı uzakta olduğu için ben de onu beklerken annemle kalmayı tercih ettim. Annemin evi kendi evi. Öyle bir iflastan sonra kiraya çıkmaya cesaret edemedim. Ama sorun şu, anneme taşınalı 1 yıl olmuştu ve hâlâ kimse ev konusunu açmıyordu. En son biz konuşunca “zaten aklımızda, tarla satılacak, size ev alınacak” dediler. Ancak satışa çıkarılan yerler en değerli tarlalar değil. Örneğin zeytinlik çok değerli yer ama o asla satılmaz. Bizim ev için asla yani. Onun yerine başka kıyı yerler satılmaya çalışılıyor.. 8 aydır emlakçıda ama satılmıyor. Eşimin ailesi kötü insanlar değiller, kötü söz, davranış asla yok bana karşı ama ben iki yıldır bana verilen umutlar yüzünden egzama ve kurdeşen hastası oldum sıkıntıdan. Hiçbir şey istediğim gibi olmadı. Şu an evliliğimin ikinci yılı ve ben hâlâ annemin evindeyim. Eşimden uzağım. 8 aydır tarla satılsın diye bekliyorum. Bana verilen sözlerin hiçbiri gerçekleşmedi. Evet, belki bizim de hatalarımız vardır yaşımızdan ötürü ama ben yaşadığım maddi ve manevi sıkıntının büyük kısmını verilen sözlerin tutulmamasına bağlıyorum. Eğer bunlar söylenmeseydi belki daha geç evlenirdim, daha planlı hareket ederdim. Evliyken annemin evine dönmezdim. Bence eşimin ailesi bol keseden atarken bunları da düşünmeliydi. Bunları da göze alıp benim bu duruma gelmemem lazımdı. Asla kötü insanlar değiller, kötü bir davranışları yok ama eşimin mesleğine geri dönme sebebi de, evliliğimizdeki her sorunun sebebi de onlar. İçimde ciddi bir kırgınlık var, asla da geçmiyor. Bayram geliyor gitmek ve mutlu taklidi yapmak asla istemiyorum. Onlar ise bunları ne kadar dert ettiğimin bile farkında değiller.
çünkü söyleyemem ben, saygısızlık olmasın diye. Belki de haksızım bilmiyorum. İçimde yaşıyorum her şeyi, ondan zaten egzama oldum. Ama nankör olmamak için bunları kimseyle paylaşmam. Artık annemin evinde mi kalmalıyım? Eşim mesleğine geri döndü ama ben yine de travma oldu, çıkamıyorum kiraya. Ev konusu için bir harekette bulunmalıyım? Bir sürü şey işte, yardımcı olun. Bu konulardan ötürü sürekli gerginiz. Ben eşimden ayrı olmak için onunla evlenmedim. Ben eşimle aile kurarken hep yanımda olacak diye bu umutlarla evlendim. Ve eşim uzaktayken ben mutlu değilim. Böyle olmayacağını sandım. Bunu istemedim. Geldiğim nokta ise bambaşka. Ben bu zorlukları çekmek zorunda değildim diye düşünüyorum. Bu artık bizi uzaklaştırmaya başladı.