Seni ailen sevmedi, benim dışımda kimse insan yerine koymadı, şımarma dedi?

18 yaşındayım. 2 yıllıkı ilişkim var. O 21 yaşında. Başlarda arkadaştık, kanka olduk, sonra hislerimiz değişti, sevgili olduk. Onun bana çok iyiliği dokundu, çoğu zaman hakkını ödeyemem.

Ben ailem tarafından hiç sevilmedim, sayılmadım, şamar kızıydım evde. Mutsuz, ruhsuz, kimsenin kimseyle iki çift laf etmediği, ettiği zamanda sadece kalp kırmak için olduğu bir evde büyüdüm. Ne annenden sevgi gördüm, ne babamdan, ikisine de yabancıyım. Çok içine kapanık, depresif bir kızdım.

Sevgilim ise bana insan olduğumu hatırlattı. Hayatımı kurtardı, bana yaşama sevinci verdi. Beni öyle güzel sevdi, öyle güzel şımarttı ki, mutluluktan ağladığım zamanlar oldu. Olgun, düşünceli, komik, benimle çok ilgilenirdi. Canım çekiyor diye gece 3te dondurma alıp, pencereme dayanırdı, sabah kadar ailemden gizli penceremde oturur dondurma yerdik, okulu asıp arabasıyla gezdirirdi, seviyorum dediğim şeyleri aklında tutar buluştuğumuz zaman arardı. Benimle görüşmek için arkadaşlarını ekerdi. Ona küstüğüm zaman, triplendiğim zaman peşimden koşardı, gönlümü almak için kırk takla atardı, ağlayıp yalvarmışlığı bile oldu. Öyle hoşuma gitti ki anlatamam size… hayatımda ilk defa kendimi önemli hissettim, sevilmiş hissettim.

Şimdi ise değişti soğuk davranıyor, kaba davranıyor, bana zaman ayırmıyor. Ben çok alıngan biriyim, dobra değilim, dün kavga ettik, çok üstüme gelince ağlamaya başladım. Bana başlıkta yazdığım şeyi dedi işte şımarıp durma ben olmasam seni insan yerine koyan yok öpte başına koyacağın yerde s*kimin ucuyla oynama beni sinirlendirme dedi. Beni eve bırakana kadar sessiz sessiz ağladım hiçbir şey diyemedim.