Konuşacak kimsem olmadığı için buraya yazıyorum umarım birileri okur?

Merhaba ben 18 yaşımdayım. Küçüklüğümden beri babamın nefreti ile büyüdüm ve bunun getirdiği eylemler. büyüdüm ama ruhumda her zaman bunun yaralarını taşıdım. Birilerini sevmeyi denedim beceremedim sevginin ne olduğunu çözemedim. Yaşamayı denedim izin vermediler. İstediğim kadına dönüşmek istedim izin vermediler. Üniversite kazanıp kurtulmak istedim başaramadım. Şimdi tüm gün evde yalnız kalıyorum ailem eve dönene kadar. Param olmadığı için dışarı cıkamıyorum çıkmaya imkanım olsa da zar zor çıkabiliyorum. Bir kaç yere iş başvurusunda bulundum ama sonuç gelmedi. Ve bazen soruyorum kendime ben neden yaşıyorum? Gerçekten beni hayatta tutabilecek hiç bir neden yok ne beni seven bir ailem ne sevgili ne arkadaşlarım. Yalnızım. Yapayalnız. Omuzlarımda geçmişin yükü ile Sürünüyorum ve kimse fark etmiyor. Ben artık bitsin istiyorum dinlenmek sonsuza kadar uyumak istiyorum ama bunu yapabilecek cesaretim de yok. Şu hayatta hiç bir şeyi beceremedim. Sadece nefes alıyorum ve ben buna yaşamak diyemiyorum. Benim hayatımı elimden aldılar sanki bir piyon gibi oynuyorlar. Ben yönümü kaybettim. Ne yapacağım bilmiyorum. Ama devam etmek istemiyorum. Hiç bir umudum yok. Sanki tüm kapılar yüzüme kapandı. Tanrı bile görmüyor beni.