Konuşacak kimse yok buraya yazayım dedim?

Yazacaklarım için uygun bir yer mi bilmiyorum ama önemli değil zaten. Bana inanılmasını istiyorum sadece. Hayatımın tam içine ettiler çünkü. Geçen sene çocukken abi dediğim biri evlendi, hala abi diyorum gerçi ama neyse işte evlendiği günün sabahı eşine birkaç bir şey lazım olmuş işte kardeşini aradı getirmesi için. Kardeşi de ısrar etti beraber gittik. Ayıp olmasın diye 5 dk oturttular bizi ve bana dedi ki beni görünce başörtünü falan düzeltmeye gerek yok abinim ben senin. Eşi ve kız kardeşi var yanımızda ama o biliyor anladığımı. Kendisi küçücük bir kıza dokunabilip bununla alay edebilecek bir * teki. Oyun oynuyor aklı sıra benimle. Bir kere de değil herzaman yapıyor bunu. Sırıtıyor beni görünce, insanların içinde abicim falan yapıyor, alay ediyor resmen. En kötüsüde ne biliyor musunuz? Ben izin vermiştim. Yemin ederim bilmiyordum. Kaç defa yaşandı bilmiyorum ama küçüktüm ne bileyim oyun sanıyordum başlarda. Şeker falan veriyordu, bide kimseye söyleme deyince iyice oyun gibiydi. Bana bakınca anlıyorum ne istediğini gidiyordum bende. Allah belamı versin. Sonra istememeye başladım. Anlamıyorum ama biliyordum iyi bir şey olmadığını. Anneme anlatmak istiyorum dedim. Bu sefer işler değişti tabii. Ben istemedikçe zorluyordu saçma sapan şeylerle korkutuyordu, korkuyordum ben de. Kaç yaşındaydım bilmiyorum ilk ne zaman oldu, son ne zaman oldu hatırlamıyorum. Kendimden tiksiniyorum nasıl yaptım, niye yaptım? Bide pis pis sırıtıyor ya o da biliyor ne hissettiğimi. Anlattım byüyünce bir kaç kişiye inanmadı kimse. Öyleyse nasıl onunla konuşabiliyorsun, neden bu kadar mutlusun falan filan. En kötüsü de ne biliyor musunuz? Anneme anlattım ama büyüyünce değil tam o zaman. Kızmadı, bir şey demedi, hiçbir şey yapmadı. Hiçbir şey. Bidaha hiç konuşmadık bu konuyu zaten. Ama kendisi beni zorla düğününe de götürdü, geldiği de hoş geldin abi de dedirtti. Ama o kadar iyi bir anne ki aklım almıyor? Acaba anlamadımı diyorum, bazen. Ya da inanmadımı diyeceğim ama küçücük çocuk nasıl öyle bir yalan söylesin ki? Unuttum sanıyor belki de. Abisinin oğlu olduğu icinde olabilir. Birde garip bir şekilde her zıkkımı ağlayan ben hayatım boyunca bir kere bile buna aglayamadım. Ağlamak istedim ama ağlayamadım. Kendimi ondan bin kat daha suçlu hissediyorum. Gittim ya ben onun yanına? Bile isteye? Hatta bazen hoşuma bile giderek? Allah belamı versin harbiden ya. 14 yaşındayım ben daha. Sınavlarım başlıyor pazartesi. Kızı olmuş. Hani derler ya insan yaşattığını yaşamadan ölmez diye. Allah'm sen onun kızına yaşatma lütfen. Bazen acaba abilerim, Babam da başka birinemi yapmış diyorum. Yaptılarsa Allah onların da belasını versin. En komiği de ne biliyor musunuz? Ben başka biri olsam ben de bana inanmazdım. O kadar belli olmuyor ki. Tesettüluyüm birde ama tam tesettür yani. Bunları yazmam da günah galiba. Bilmiyorum. İnsanlar diyor ki nasıl bu kadar mutlusun? Aynen valla çok mutluyum. İnanmasaniz da inanmış gibi yapın, bir kişi inansın, yemin ediyorum yeter.