Sevdiklerimi kaybetmekten korkuyorum, ne yapabilirim?

Merhaba. Gecenin dördü ve ben uyanığım. Size anlatacağım konu gerçekten son zamanlarda kamçı gibi saplanıyor yüreğime. Bunu gurur duyarak söylüyorum, babam tır şoförü. O gerçekten çok iyi bir insan. Onu gerçekten çok seviyorum ve o olmazsa yaşayamazmışım gibi geliyor. Bir gün hepimiz öleceğiz, hepimiz göçüp gideceğiz lakin ben gerçekten çok korkuyorum. Bir gün bir terslik olur, kaza yaparsa, uykusuz kalıp uyuklarsa, kendini o sûkut dolu yollarda yalnız hissederse diye çok korkuyorum. Üstelik babam bu işe yeni başlamadı. Doğduğumdan daha öncesinde de aynı mesleğe mensuptu. Ama ne bileyim, şu son zamanlarda çok korkuyorum. Onu da geçtim, babamı kaybetme korkusu yetmiyormuş gibi annem için de endişeleniyorum.. Etraftaki annelere baktığımda, ayrıcalıklı olduğumu fark ediyorum. Annem bugüne kadar beni ne zaman kırdığını düşündüyse, o anda gelip bana sarıldı. Hele bana kızım dediği anda sarıyor her zerremi aynı korku. İki de erkek kardeşim var. Kardeşlerime birisi bir şey desin, hemen sinirleniyorum ve direkt atağa geçmeye çalışıyorum. Hatta geçen gün babam, kardeşlerimi koruma konusunda olayı büyüttüğümü düşündüğü için uyarmak zorunda kaldı. O kadar kırıldım ki.. Oysaki söylediğinde de hiçbir şey yoktu. Sonrasında boncuk boncuk yaşları dökmeye başladığımda babam bana şöyle dedi, 'Seni böyle üzdüm ya, başıma kesin çok büyük bir şey gelecek.' O günden sonra başladı zaten bu kaygı maratonum.. Bu korkuyu yenmeyi çok istiyorum. Çünkü biraz daha devam ederse benim için bir hastalığa dönüşeceğini biliyorum.. Sizler de aynı dönemden geçtiniz mi ve geçtiyseniz nasıl atlattınız, deneyimlerinizi bana da aktarır mısınız? Çok teşekkür ederim..

(Aslında o kadar değişmişim ki kendimle çelişkiye düşüyorum, bu ben miyim, diye. Bunları onlara anlatıp üzmek istemiyorum ve dertleşebileceğim bir arkadaşım da yok, başınızı şişirdiysem çok üzgünüm.. Sadece içimi dökmek ve biraz deneyim kazanmak istedim..)