"Size Yemin Ederim ki Ben İnsanım!" Tek Suçu Derisinin Rengi Olan Bir İnsanın Hikayesi

Ben Kongo'nun, o çok sevdiğim Mbuti kabilesinin, insanlarının arasında çok mutlu sevgi dolu bir hayatı olan, gülmeyi çok seven Ota Benga.

Avcılıkla geçinir, kimseye karışmaz, dansı ve paylaşmayı çok seven para denen şeyi bilmeyen mutlu insanlardık biz.

Çok güzel ve mutlu bir çocukluktan sonra, evlenme çağına geldim, dişlerim itina ile sivriltilmişti çok güzellerdi, evlendim.

Yakışıklıydım, boyum 1.49 cm evet, evet boyum uzundu

Kabilemin en uzunlarındandım, biz pigmeler Growt hormonunu, yani büyüme hormonunuaz üretiriz o nedenle pek uzun olmayız.

Evliydim çok mutluydum, iki de çocuğum olmuştu ve her şey bir anda karardı, beyaz adamın medeniyet götüren, siyah laneti sonunda bizi de buldu

Evet o gaddar, acımasız, insafsız beyazların, bu gün hala sömürdüğü Kongo topraklarında doğmuştum halkımız fazla uzun olmaması, çocuk gibi görünmesi, bizim kabusumuz oldu.

Ben Ota benga 19 yaşındayken 2 çocuk babasıydım ve mutluydum

Yıllardır beyazlardan, arada bir darbe yerdik, bize kötülükleri dokunurdu ama o çok demokratik(?) Belçikanın II. Léopold ve vahşi adamı Henry Morton Stanley'in kurdukları, örgüt, onlar ölünce bile ölmedi ve sıra bize geldi. Bir gün ava çıktım, ben bir fil avlamış kabileme bol etle geri dönerken, çocuklarım(öyle güzellerdi ki bir görebilseydiniz 😔), öpmeyi çok sevdiğim, sürekli sarıldığım karım, annem, babam hepsi beyaz vahşiler ve onlara yardım eden siyah iri adamlar tarafından avlanmıştı,

şok olmuştum, azgın bir beyaz beni fark etti ağlıyordum, beni yakalamak için koştuklarında, üzerime atladıklarında, nefes alamadığımda bile bütün hislerim gitmişti sanki, birisi yumruk attı, öteki tekme, acımıyordu... Hiç acımıyordu ama ben ilk defa çığlıklarla ağlıyordum.

Bir zaman geçtikten sonra, gözümü açtım, beyaz bir adam, elinde bir kağıt, antropolog dedikleri bir beyazın siparişlerine göre bizi kadın, çocuk, yaşlı, genç kız, rahip, diye ayırdı, bizi bağladılar, avdan döndüğüm için çok yorgundum, yürüttüler, bitmeyen bir yolda yürüttüler, ben doymak için avlanırdım, onlar öldürüp bıraktılar, neden yaptılar, neden insanlar öldürülür anlayamıyordum. Bitmeyen yolda çocuklar ağlıyordu, kadınlar ağlıyordu, ben utanıyordum ağlayamadım, sununda kadınları, çocukları ve yaşlıları ölmemeleri için, içinde hayvanların olduğu bir kamyona koydular ama beni ve bir kaç adamı yürüttüler, durmadan yürüttüler, en sonunda bir gemiye kapattılar bizi.

Sürekli cansız çocuklarımı görüyordum, baktığım her karanlıkta, sonunda bir şey oldu biz ışığa çıkardılar, birisi "Amerika... Amerika" dye bağırıp gülüyordu, bizi suya attılar, sudan çıkardılar.

Basişeller adında bir gurup bizi satın aldı, kurtarıldığımızı düşündüm ama çok kısa bir an sonra Samuel Phillips adında biri, her yerimize baktıktan sonra bizi onlardan aldı

Bir fuara götürdüler bizi orada sergilediler, 25 cent! Bir de benim o çok sevdiğim sivri dişlerimden dolayı beni yamyam olarak yazan bir gazete sayesinde, dişlerimi görmek için 5 cent daha fazla verdiklerinden dolayı, kendisine "sahip" dememi isteyen beyaz adam beni çok seviyordu arada kendi yediklerinden bile yolluyordu bana.

Milyonlarca kişi ziyaret etti beni, fuar kapandı, sahip bizi geri götürdü ama kimsem yoktu artık, diğer köleler ve ben salıverildik ama ben içlerinde o kadar küçüktüm ki beni lanetli görüyorlardı, sonunda Batwa kabilesinden bir kadınla evlendim, tam her şey düzeliyor derken, daha bir kaç gün olmuştu ki evlendiğim kadını yılan soktu ve öldü, işte o an lanetli diye kovuldum.

Bende mecburen sahibin yanına gittim beni Amerika'ya götürdü hatta bana bir iş buldu, doğa tarihi müzesinde bir yıl çalıştım, çok sıkıldım ama gitmeme izin vermediler, bende tükenmeye devam ettim.

Artık hiç bir yere ait değildim, bir çıkış yolu arıyordum, insanlar beni sürekli inceliyordu, bıkmıştım o bakışlardan. Bir gün beni alıp New York’taki Bronx Hayvanat Bahçesine götürdüler. “Maymun evi” olarak adlandırılan bölgede eğitimli bir orangutanla sergilenmeye başlandım.

Beni görmek için daha ilk gün tam 40 bin kişi hayvanat bahçesini ziyaret etmiş, İnsanat bahçesi olarak adlandırılır olmuştu artık. Her gün daha çok bıkıyordum, beyaz çocukların hayret eden bakışlarından, üzerime yiyecekler atmalarından, siyah olmaktan, kendimden, her şeyden en çok da o tabeladan. Evet o tabeladan...

"Afrika Pigmesi" Ota Benga

Yaş: 23

Boy: 1.49 metre

Ağırlık: 46 kg

Kasai Nehri, Kongo Özgür Devleti, Güney Orta Afrika’dan Dr. Samuel P. Verner tarafından getirildi.

Eylül boyunca her öğleden sonra sergilenecektir." diye yazan o vahşi tabeladan.

Neyse ki din adamları bu duruma kızdı, tabi darvinizmi destekler algısı oluşturuyormuşum. Beni kilise yetimhanesine götürdüler ama o çok sevdiğim dişlerime dolgu yaptırdılar, bir tütün fabrikasında iş verdiler.

Doğduğum topraklara gidebilmek için para biriktiriyordum ama olmuyordu, yetmiyordu, bir de beyazların lanet Dünya savaşı bana başka bir şans tanımadı, biriktirdiğim bütün parayla bir silah ve bir kaç mermi aldım, dolgu yapılan dişlerimi itinayla, eşimin, o çok sevdiği eski haline getirdim, bir cenaze töreni yapamadığım, eşim, çocuklarım, kabilem beni bekliyorlar inanıyordum ve göğsüme dayadığım demir parçasının içindeki alevi hissettim en son, gülüyordum artık, uzun yıllardır gülmediğim kadar, huzurluydum artık, topraklarımdaki kadar.

Adım Ota Benga... Topraklarımda mutlu bir insandım, sizin demokratik dediğiniz beyaz adamın 30 milyondan 9 milyona indirdiği, acımasızca katlettiği, köle ederek her işini yaptırdığı, bir halkın çocuğuyum, tek suçum derimin rengi, tıpkı milyonlarca Dünya'lı insan gibi!

Sürçü klavye ettiysek affola.