Bir Ben Var Yalnız Diye Seslendiğim, Herkesten Kalabalık Yaşayan Bir Ben

Bugün yine dün. Benim için yarın yok.

Bugünün içine sıkışmış dünlerim var benim. Güneş girdi odamdan usulca içeri ve kirpiklerimin arasından gözlerime değmenin peşindeydi. Ellerimle yine ittim güneşi bir tebessümle. Hangi siz yapar bilmem ama benim tebessümün kahkaha odu o an. Yeni güne uyanışıma gülüyordum. Ağlamam gerekirdi belki bu trajediye ama gülmeyi seçtim her sabah. Yaşıyor olmama güldüm. Çünkü kanıtım yoktu yaşadığıma. Evet benim adım "YALNIZ"... Ben koydum bu ismi kendime. Bir isim verecek kimsem yoktu benim. Kayıtlara geçen elime tutuşturdukları o süslü ismi sevmedim de taktım bu ismi kendime. Şşş susun bir tek siz biliyorsunuz bunu. Herkesim yok benim. Sahi belkide siz de yoksunuzdur ben yine konuşmak için kendime kendimi seçmişimdir. Olamaz mı demeyin,çok sık yaparım bunu. Bir yalnızın en iyi dostu kendidir çünkü ve de kitapları ve de...

Bakmayın bana tüm bu yalnızım söylemlerine.

Oooo bir sürü bir sürülerim var benim. Güneş benim ay benim yıldızlar benim. Rüzgar arkadaşım benim. Benimle olan yarışlarında sürekli o kazanıyor hani bizim şu tarla varya işte orada,sevmiyorum onu bazen hep ayağı taşlara takılıp düşen ben olduğum için. İnadına saçlarımı da savurup önüme geçiyor ve yine yarışmanın galibi kendisi oluyor. Öyle bir uğultu bırakıyorki geride belkide kendince kahka atıyordur bana nispeten. Her nedense sonra susuyor ve gidiyor hiçbir şey demeden.

Bu kez atıyorum kendimi mis kokulu çimenler arasına.

Ah çiçeklerim... Bazen kendime taçlar yaparım güzel bir düşle. Onlar solunca ölüm gelir aklıma.Ben sanırım mezarını kendi üzerinde taşıyanlardanım. Ölsem sanki sevine sevine kanatlanacak ruhum, bu kez sanki rüzgarla olan yarışımda ben galip gelecek. Ölüm düşüncesi kötü olmadı hiçbir zaman üzerimde. Bu yüzden ne derse desin kelimeleriniz bana ama yarışırım bazen onla. Nedense galip geliyorum her seferinde. Tarlaların bittiği yere bisikletimle olan serüvenimde ellerimi bıraktım gökyüzüme, özgür kıldım kendimi. Gülmeyin ama beklenilen üzerine düştü yine bana musallat olmuş bir taşla bedenim mis kokulularım arasına.

Yılmadan yine yine bindim bisiklete ta ki varana dek o tren raylarının oraya. Mp3 ümü çıkardım bedenimden taşan kıyafetimin cebinden. Başladım raylar üzerindeki dansıma. Kavalye olarak güneşi seçtim kendime sonra rüzgar eşlik etti bana ve akşam vakti gelince karanlık sonrası ise bir gökyüzü dolusu yıldız sıraya girdi sırf benimle dans edebilmek için. Durmadan gülümsüyordum. En sonunda yorgun düştü bedenim ruhum hala dansın peşinde benden uzaklaşıyorken az daha tuttu ellerim çekti kendime. Sonra uzandık raylarda. Artık izleme vaktiydi gökyüzümü. Ve ansızın uykuya dalma. Kimim ben,merak edenim yok mu, hangi şehrin hangi ülkenin içinde bir soluğum boşverin. Ben boşverdim tüm her şeyleri.Sildim onları bunları şunları. Sadece ben ve ben var birde birdelerim.Mutluyum... Endişelenenim yok benim. Ölümden korktuğum yok.Kaybedecek kimsem yok kendimden başka.Mutluyum işte delice,delicesine...