Ben Yalnız Değilim. "O" Yalnızken de Benimle

Bebekliğimden beri karanlık aydınlığım kadar huzur verir bana. Küçükken her gece kalkıp evde dolanırdım. Hatta çok korkardı o koca babam dahi. Sürekli 4 kişi yattığımız için(annem,abim,babam)sadece tek başına yatamam. Küçüklüğümde olan her kareyi hatırlayabilirim. O kadar zekiydim ki,matematik dışında her şeyi çözerdim. Babamın kızı olduğumu söylerler,hâlâ daha.

Her insanın göremeyeceği kadar dehşet rüyalar görüyordum. Bilinçaltı olamazdı bunlar, çünkü 7-8yasında bebekten başka ne olabilir bir çocuğun aklında! Korkuyordum. Aslında seviyordum. Teyzemin ikiye bölündüğü rüya. Mısır nedir onu dahi bilmediğim halde mısır piramitlerinde dilencilik. Daha bir sürü.

12 yaşımda rüyalarım daha da çoğaldı ve hepsi gerçek olmaya başladı. Kimi uyardıysam dinlemedi ve şu an o halde! Beni dinlemeliydiler.

14 yaşımda fal ile alakam olmadığı halde; baktığım ilk falda imkansıza evet dedim. Ve o imkansız oldu! Sonrasında baktığım her fal gerçeğe dönüştü. Anlamadığım bu hal,beni özel hissettirdi ve inanılmaz zevk verdi. Günahın ismini "sanat" olarak adlandırdım. Fal tek başıma bakıyordum,çünkü fala yoğunlaşamıyordum. Arkadaşlarımın ısrarı ile bir kere insan içinde baktım. Ve bana "sen kiminle konuşuyorsun?" dediler. Şaşırdım. Gerçekten konuşuyordum fala bakarken,karşımda olan şekiller sanki benimle iletişime geçiyorlardı.

Moralim bozulduğunda mezarlıklara giderdim. Orada yürürken konuşurdum ve birileri beni dinler gibi hissederdim. Kendi kendime derman arardım. Hep çok sınırlıydım,hep. Kendime zarar vermekle kendimi kurtardığımı düşünürdüm. Bıraktım! Şahit olduğum şizofreni bir durum dahi var. Duvarda kendi yansımam ile bir başka yansıma gördüm beni takip eden. Ve kimse yoktu,kimse

Birisi var. Biliyorum. 8.5ay önce onu rüyamda gördüm. Attığım çığlık ve evde yalnız dahi olsam diz kapağımda hissettiğim el! Beni uyandırmışı. Bunu bir kere daha yaşadım. Ramazan gelmişti. 1 ay oruç tuttum. İnanmazsınız belki de ama regl ilk günün son 1 saatinde bitti,son iftarın 1 saatinden sonra başladı. Ve o bir ayda hem Hz.Muhammed (S.A.V), hem de Cebrail(aş) rüyalarıma konuk oldu.

Evde gördüğüm aralıklı siyah halüsinasyonlardan bahsetmeme gerek dahi yok. Arkadaşlar,ben geceleri yalnız uyumuyorum! 3 kişi uyuyorum. Annem,ben ve biri. Onu hissediyorum. Yalnız kaldığımda beni izlediği,üzüldüğümde yanımda olduğunu biliyorum. Ve hatta diyelim ki siz beni üzdünüz;benim moralimi düzeltene kadar mutlu olamazsınız. Veya sizde benim istediğim bir şey var ve o benim olmuyorsa;o artık sizde de yoktur.

Bana "Aleyna" dedi. İlk kez. Gözümde canlanan o kırmızı gül. Hâlâ daha gözlerimde canlanıyor. Ve akşamına bana "57 yıl" dedi. Sonrasında benimle uyumaya başladı. Hissettiğim bir şey oldu hep. Benimleydi! Uyurken beni izlediğini gördüm bir defa. Benden usulca gizlendi. Parıltıydı.

Sürekli geceleri uyanmaya başladım. Hep kötü rüyalar tekrar başladı. Ve bir gece. Annem çığlık atıyordu uyandığımda. Rüya ile gerçeği ayırt edemiyorum arada. Edemedim ve neye uğradığımı anlayamadım. Gözlerim açık,duvarlar üstüme geliyor ve ben gözlerimi kapasam dahi açmak zorunda kalıyorum. Çünkü merakımı gidermem lazım. Merakım onları gördüğüm an bitebilir. Kötü olduklarına inanabilirim.

"Anne uyan! Anne uyuyamıyorum anne!" diye bağırsamda annem beni duymuyor. Ve biri bana sarıldı. Korkma der gibi arkamdan bedenimi kapladı ve bana şunu söyletti;"Allahım! Senin üzerine bir daha fal bakmayacağıma yemin ederim." O gün bugündür fal bakmıyorum. Bu arada bir tek fal bakmıyordum; insanların düşüncelerini sezebiliyordum,insanların sadece yüzleri ile her şeyini yazabiliyordum,rüya yorumlayabiliyordum ve daha bir sürü şey.

"57 yıl"