Boşanmış Ailenin Çocuğu Olmanın Getirdiği Zorluklar

Satırlarının birebir aynısını yaşadım ne komik! Bu psikolojiyi tekrar hatırlamak, her satırında film şeridi gibi, gerçekten donuk ve komik. Yerimde sen olsaydın ve bu yazıyı şu an tıpkı benim gibi bir başkasından okusaydın eminim sen de benim şuanki hissettiğim trajikomik psikolojiye girerdin. Anlattıklarında seni anlayamadığım tek bir taraf var, o da ; "kendinizi suçsuz olduğunuza ikna edememek"dediğin yer. Kendini nasıl suçlu hissedebilirsin, böyle bişey mümkün mü? Anneni seçmemiş olmak mı suçlu hissettirdi? Bu çok saçma çünkü bu içnide yaşayacaklarını değiştirmeyecekti. Ben annemi seçmiştim. Aslında biz çocuklar olarak ikisiylede problemli değildik, hatta onlara defalarca boşanmalarını teklif eder dururdum çünkü sıkılmıştım bu durumdan. Ergen yaşlarıma gelmişim bıt bıt kavga dırdırı dinlemek zorunda kalmak, hakemlik yapmak falan.. Bir yandanda kanın kaynıyo, kendi başına kalıp müzik dinleyip kendi halinde takılmak istiyorsun, sürekli bir gerilim çıkarsa diye tetikte beklemek. Annemle hiç bir zaman yıldızımız barışmadığı halde onu seçtim ki, zor bir süreçten geçerken yanında olup destek olabileyim diye. Sonuç noldu? Her koyun kendi bacağından asıldı. Mahkeme gitmek dahi istemedim. Ne gerek vardı ki. İkisinin bana yaşattığı psikolojiden kurtuluyordum artık. Gitsinler işlerini halletsinler umurum olmadı o gün. Çünkü asıl sınav sonra bekliyordu beni. Herkes sana burda erken yaşta olgunlaştığını söyleyecekler. Olgunluk sosyal hayatta insan ilişkilerinde duygusal problemler yüzünden, ve daha çok uyum problemleri içinde yaşadığın eksik kalmış tarafını kimse de bulamadığın da karşına çıkacak. Ben arkadaşlarımı aileleriyle birlikte neşeli diyaloglar halinde görünce çok yadırgardım. Hiç tartışmasız aile ortamı görmemiştim, çok garipsedim. şu an ki kişiliğimin gelişiminde anne ve babamın bana reva görmedikleri sevginin çok büyük eksikliğini çekiyorum ve bu beni çocukluğumdan beri her işimi yalnız tek başıma yapmaya alıştırdı ve değişemiyorum

ben ailemin tek kızıyım. ben destekledim boşanmalarını küçücük kızım o zamanlar. sinirlendim hep kavga hep kavga onlar da boşandı. ben annemde kaldım, babamı istediğim zaman görebiliyordum zaten anlaşmalı boşanmaydı. ilk başta her yaptığımı boşanmalarına bağladılar, psikolog psikolog gezdirdiler. ardından psikologlarım onları anne-baba okuluna yönlendirdi. bir süre işler iyi gitti ardından kavgalar içinde buldum yine kendimi. annene bunu de babana şunu de yok nakafa yok baban evlenmiş bilmem ne. çok bir şey değişmedi. şimdi ikisi de mutlu mesut yaşıyor arkadaş olarak. çok karamsar bir yazı olmuş. bir psikolog yardımı almanızı öneririm. ben belki de bu yüzden çok rahat atlattım boşanma dönemini.

Ben 3 yaşındaydım ortancaydım kız kardeşim var bir de ağbeyim yani en kıymetsiz çocuk benim kız kardeşimin arkasını toplamak ve abimle bsbama hizmet etmek için dünyaya getirildim. Cahil ailemiz çocuk evin huzurudur diye birbirinden nefret ederek 3 tane çocuk yaptı her gün gözlerinizin önünde birbirlerini parçaladılar genel olarak aile yapımızda bayanlar geri plandadır ve hiç yaşıt kız akrabam yok erkek var ama onunla da görüşmemi annesi yasakladı aklın kayar diye 2 3 9 13 ve bir tane daha 13 yaşındaki kuzenlerimi bana kakalarlar bir kısmı bebek bir kısmı ergen dışarıda arkadaşlarımla buluşmama babam izin vermiyor bazen o kadar sıkılıyorum ki yine de herkese gülüyorum ama aklıma geldikçe bunlar bunalıyorum bunları neden anlatyım acaba içimde birikmiş herhalde

Geçerken çok doğru bir yazı. Hayatına kim girerse girsin hep bir boşluk vardır sanki her an gidecekmiş gibi ve her zaman da giderler.. Çok mutlu bir ilişkin olur küçük yaşta yaşayamadın almadığın sevgiyi ondan alırsın o yanında olmadığı uzak olduğu günler sanki zaman hiç geçmez her an her saniye düşünürsün be hep ne zaman gidecekmiş gibi beklersin. Sonunçta annen baban bile gitti değil mi o neden gitmesin. Çok iyi arkadaşlıkların olur ama bir gün onlar da giderler hep yalnız kalırsın hep yalnız yalnız yalnız. Ruh halin birbirini tutmaz dalgalanır toplum tarafından dışlanırsın. Anne babası ayrı olan çocukların en büyük sorunu ne biliyor musunuz gördüğü bir parça sevgiye tutunup onu kaybettiğinde uçsuz bucaksız bir uçuruma düşmek. En azından ben böyleyim

Gerçek ve doğru bir bakiş açisiyla herşey tüm açikliğiyla anlatilmiş...
Ayni olayin, ayrilan taraflardan biri olarak yaşayan biriyim.. ne kadar zor ve sıkıntılı bir durum ve süreç olduğu tartişilmaz. Yaşamayan kimsenin bunu anlamayacaği konusunda da hem fikirim.

Haklısın aynı durumda olan çok samimi bir arkadaşım vardı ilk zamanlarda çok samimiydik sonradan bana karşı davranışları değişti kimi zaman soğuktu tartışmalarımızda hep ben alttan alıyordum o ise tam tersini yapıyordu çok anlayış göstermeye çalıştım annesi babası ayrı üzmeyin kırmayım diye ama nafile son kavgamız çok ağır oldu bana çok ağır sözler sarfetti ben halbuki hiçbirşey yapmamıştım bir namusuma küfretmediği kaldı o kadar yani şimdi üç aydır konuşmuyoruz

Hayatın sana sunduğu bir lütûftur o kadar güçlüsündür ki o acıdan sonra seni hiçbir acı yenemez birden nasıl olduğunu anlamadan olgunlaşır kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir kadın olursun tek sorunun guvenememek olur çıkar hiçkimseye güvenemezsin Anne'ne bile !!

18 yaşındayım ve anne babam ayrılalı 7 yıl oluyor ama hala geceleri bu yüzden Ağlıyorum. Çünkü gündüzleri iyi görünmek güçlü görünmek zorundayım. Gözyaşlarımı hayal kırıklıklarımı aileye dair keskelerimi geceye saklamak zorundayım. İnsan böyle durumda da kendi kendine yetmeyi öğreniyor ve bu hem iyi hem de çok acı.