Tedavülden Kalkan Çocukluğum...

Bugün bir bankta oturup, ellerim cebimde etrafımda olup bitenleri seyre daldım. Gözlerim uzakları süzdü, ruhum yaşadığım yılları.. Yorgundum..

O anda geldim gözgöze, elinde pamuk şekeri hayata ışıl ışıl bakan çocukla. Gülümseyerek yaklaştı, yanağını okşadım ve aldım yanıma...

Bende senin gibi çocuktum bir zamanlar biliyor musun? dedim o'na. Anlamadı beni, uzaklaştı ve daldı oyuna...

Kaldım içimde ki çocukla başbaşa...

Yaşadığım en güzel yıllar geldi bir anda hatrıma; 90'lar..

Pencere kenarında başladı dış dünyayı seyrim. 90'larda ki her çocuk gibi.. Ürkek bir o kadarda meraklı..

Yoktu öyle koca koca dizilmiş Alışveriş merkezleri ya da aqua parklar. Parke taşıyla döşenmiş sokaklardı bizim çocukluğumuz...

Ne çok oyun sığdırmışız o sokaklara..

Şimdi ki gibi twitter ve facebook arkadaş listesine göre belirlenmezdi popülerlik.. Kimin en çok tasosu ya da misketi varsa oydu popüler.. Şu taso'dan yana hiç şansım gülmedi..

İlk arabam Kara Şimşek..

Melodisi bile hala aklımda, ona bakınca kendimi Michael Knight zannederdim.. O zamanlar uzaktan kumandalı araba varmıydı hatırlamıyorum ama benim hiç olmadı...

Beyaz yakalı siyah önlüğüm.. Okul yıllarım...

Tenefüslerde kola kutularıyla top diye oynamaya bayılırdık.. Terden sırılsıklam olup sınıfa döndüğümüz de o anne şefkatinle hasta olmayalım diye sırtımıza havlu koyduğun ellerinden değil, ayaklarından öperim Öğretmenim..

90'ların çocukluğu gibi sizinde nesliniz tükendi..

Çocuk hayatın tozunu yutacak derlerdi.. Çocuk hayatın tozunu yutacak!.. Her çocuk hevesliydi o zamanlar hayatın bir ucundan tutunmaya.. Bir yaz tatilinde bende heves ettim...

Ne de gururlanmıştım su satarak 1 hafta'da kazandığım o 5 lirayla...

Babam eve gelmeden evde olmam gerek.. Ondan sonra eve girmek yasak.. Sofra'da herkes beraber olacak..

Öyle ya evin bereketi sofradan, dirliği beraberlikten geçerdi...

Yemek sonrası biraz televizyon keyfi, hepi topu iki kanal var ama onda bile çekmedin.. Çeksende renk vermedin..

Ayarını yapana kadar senden çok çektik...

Bayram gelirdi şen olurdu evimiz, mahallemiz.. Telaş sarardı büyükleri... Çocuklar ne giyinecek?

Altı delik çarıklarını görmezden gelir bizi giydirip kuşatırlardı..

Bizde aldıklarına sarılır uyurduk... İlk kundura ayakkabım.. Bıraksalar o an giyinecektim nasıl da heyecanlanmıştım..

Ne yazık.. Şimdi bırakın telaşı, heyecanı.. Bayramlar bile yok artık...

Kimine göre o, 90'larda bir sakızdı sadece ama benim zihnime aşkla ilgili ilk cümleyi kazıyan bir ambalaj kağıdına sahipti..

''Aşk göz göze gelip birbirini sarmak değil, aşk el ele tutuşup aynı yöne bakmaktı''

90'larda!..

...

Yorgunluğumu unutup gözümü açtığımda çocukluğum ve 90'lar tedavülden kalkmıştı.. Tekrar baktım çocuğa yoktu. Bana gözümde canlandırdığı anılarımı bırakıp gitmişti..

..

Biz sokak oyunlarıyla büyüyen son jenarasyonuz.. Tabletler, oyun konsolları, renkli animasyonlar olmadı bizim çocukluk anılarımızda belki ama.. Rengarenk dostluklardan, muhabbetine doyulmaz arkadaşlıklardan, bir anne duası kadar temiz aşklardan, kirlenemeyecek saflıklardan geçip geldik..

Diyorum ki;

O günler geri gelse keşke,

Sokaklar buram buram çocuk koksa yine...