Çocukluk Aşkım - Gerçek, Yaşanmış Bir Hikaye

Eksikler çok...

2003 ve öncesi Çocuktuk...

Her sene izine gittiğimizde, ozaman daha evimiz olmadığı için onlarda kalırdık. Bir gün gece indiğimizde ucaktan ve havaalaninda beklerken, herzamanki gibi babası karşılardı bizi.

Evlerine vardık valizlerimizi taşıdıktan sonra bize misafir odasını verirlerdi. O gece odalarına girmiştim, annesine nerde olduklarını sorduktan sonra, kardeşiyle tatlı tatlı uyuyorlardı aynı yatakta.. Sabah olsunda beraber, ondan önceki senelerde oynadiğimiz gibi, oynuyalım diye hayal kurardım.

Her şeyi beraber yapardık.. çarşıya çıkardık, sokak sokak gezerdik, bakaldan yiyecekler alir oturur yerdik, top oynamaya giderdi abimle bende onları izlerdim. Kardeşi ozamanlar daha küçüktü. Annelerimizle lünaparka gider gece yarısına kadar dururduk.

Izgaralar yapilirdi, şarkılar söylerlerdi, yaylalara gidip koyun keserdik. Müzik açılıp dans edilirdi.. Annelerimiz gençti onlarda ayrı eğleniyorlardı :) Su dovuşu yaparlardı. Sonra sonlara doğru düdük toplanıp evlere götürürdük. Bende yardım ederdim.. Dağlarda sarı kuru yayla çiceklerden toplar iple bağlardım. Onlar ile mutfağın üstündeki dolapları süslerdik.

Aradan seneler geçti

5 yıl sonra....

Yine gelmiştik bu sefer ayrı evde yaşıyorduk. O gece uyuduktan sonra ertesi öglen sonrası onların asma agaclarin oraya oturmaya gitmiştik. Kücük kardeşi baya büyümüş ve birbirimizi çok severdik. Can oynamaya karar vermiştik. Güneş tepemizdeydi, başıma bir ağrı girdiğini hissettim. Ama oynamaya devam ediyorduk. Birden yerde kan damlaları görünce, avucumu açtım ve burnundam akan kan taşmaya başlıyordu. Annesi beni kollumdan tutup, merdivenlerden yukarı yürütü. O sırada kanlar damla damla merdivenlerde nokta şeklinde iz bırakmaya başlıyordu her basamakta.

Ikinci kata çıktık kapıyıyı "o" açmıştı ve bana anlamlı bir bakış atmıştı, ben aceleyle ellerim yüzümde mutfağa illerliyordum. Ellimi yüzümü yıkadıktan sonra geri aşağa inmek isterken, annesi az yukarda kalmam gerektiğini ve koltuğa uzanmamı ısrar etti. Bende tamam dedikten sonra az uzandım, 5 dk sonrada aklıma onun hala evde olduğu ve beni bu halde görmesin diye oturup koltukta az bekledim.

O kapiyi açtıktan sonra odasına gitmiş ve yanıma hiç gelmemişti. Ne yapıcağımı şaşırdım.. az balkona çıkmaya karar verdim temiz hava alma maksadıyla. Aradan bir süre daha geçti ve zil çaldı.

Kardeşi beni aşaga çağırmış ama "o" benim evde olmadiğımı söylemiş. Benimde sonradan evden çıktığım düşünmüş. Beni evde aradılar beraber sonrada sonunda balkona geldiler.

O, "Senin evde olduğunu bilmiyordum, iyimisin?"

Kardeşi, "Iyimisin abla?"

O, "Seni aradık bulamadık"

Ben, "Iyim şimdi az hava alıyım dedim, o yüzden balkona çıktım."

Kardeşi, "Ablam senin nummaranı istiyor, abi"

Ben, "Ben mi ne istiyormuşsum ne dedin sen...?"

"O" telefonu ellimden alıp, kurcalamaya başlafı ve nummarasını kaydettirdi. Sonra bende ona benim nummaramı verdim.

Az konuştuktan sonra evimizin yollunu tuttuk ve eve doğru gittik. Ellimde annesinin bana verdiği beyaz kumaş parçası, şimdi kırmızı lekelerle..

Ertesi gün onlar bize oturmaya geldiler. Annelerimiz içerde masada oturuyorlardı, babalarımızda balkonda. Iki tane sandelye alıp balkonda kardeşiyle beraber oturmaya karar verdik. "O" balkonun köşesinde demirlerine dayanmış bana bakıyordu. Benim gözlerime dalıp gidiyordu. Sağa sola bakıyordum, içeri girip çıkıyordum ama nafile. O hala bakıyordu. Gözlerine baktiğımda o ışıltıyı hissettim. Hiç usanmıyor ve utanmıyordu.. Bense durma kaçmaya çalışıyordum.

Babam, "Bize içecek birşeyler getir kızım"

Ben, "Ne içersiniz, kahve mi çay mı?"

Babası, "Hmm, fark etmez aslında kahve olsun ozaman."

Mutfağa doğru yürüdüm. Oh be kurtuldum dedim kendi kendime. Su ısıtıcısına suyu koydum kaynamaya bıraktım. Tam bardakları alacağım derken, arkamda kapının açılıp kapandiğını hissettim ve ürktüm döndüm baktım "o". Gelip oturağa oturmuş beni izliyordu. Ellim ayagıma dolaşıyordu.. O beni sorguya cekmeye başlamıştı. Konuşup duruyordu.. "Napıyon", "Nasılsın", "Baya değişmisim görmeyeli", "Banada kahve yaparmısın", "Eviniz bitmiş", "Evin anaktarı hala bizde."...

Bütün dolapları açıp kapatıyordum. Birşey arıyordum ama ne olduğunu kendimde bilmiyordum. Sonra çıktım mutfaktan, derin bir nefes alıp geri girdim içeri. Yine o gözler yine o bakış.. Büyülenmiştim adeta.. Telefonumu aradığımı söyledim. Çamtamda olduğunu biliyordum.. En son oraya baktım zaten. Sonra az kurcaladım, birisine mesaj yazıyormuş gibi.. Kahveleri zar zor götürdüm sonunda..

Eve doğru yollarını aldıktan sonra, kardeşiyle az daha bizde evcilik oynamaya karar verdik. Akşam olmuştu saat 6ya geliyordu. Annem ve babamdan izin aldıktan sonra onlara gittim. Ozamanlar wifi ile bağlanma telefonlar yoktu. Kontör yükleyip giriyordun. Ve telefonum yabancı olduğu için ordanda alıp yükleyememiştim birşey.

Onların evde kardeşine benim onlara verdigim eski bir abiyemi giydirip süslemiştik. Sonra annesine babasına şov yapıyordu cadı :) Bu gidişle sen erken giden evden tarzı sözler söylüyorlardı gülüyorduk. Saklanbaç oynamaya karar verdik. O saklandığında ben bulamayıp sonunda abisinin odasına girmeye karar verdim. Abisi yatağa yatmış film izliyordu, ben girdiğimde hala yatıp, yerinden kıpıldamadı. "Gördünmü, burada mı?"diye sordum, "Kim?, Yok görmedim" dedi.

Akşam oldu ezan okundu, iftar açacaktık. Annesi benide çagırdı ve bide baktım ki tek boş yer onun yan köşesi. Oruçlu değildim o gün, "Siz yiyin, karnınızı doyurun." dedim. Zorla oturtacaklardı beni o masaya, tam onayladığımda "o" ve babası kalkmaya başlıyorlardı bile. Az atıştırdım ve sonra kalktık kardeşiyle bakala gidip şeker aldık.

Ben günlerdir internette giremediğim için, internetcafeye gidelim diye tuturdum. 1 saatlıgı 1 tl di :) Verdim ikimizi 2 tl oturduk oyun oynadık facede takıldık. Içerde bizden başka kız yoktu elam. Sonra facede bizi cevrimiçi görünce "o".. Kardeşine "Cabuk eve gelin, orda ne işiniz var, evdede internet var." Diye mesaj atmasıyla eve doğru yollumuzu tutuk.

Kardeşi, "Abla dedim ben gitmeyelim diye."

Ben, "Abin şimdi izin vermez sandım, o yüzden."

Eve vardiğimizda baya geç olmuştu.. annemden izin almıştım o gece onlarda kalmak vardım. Cocukkenede hep birbirimizde kalırdık. Onların odasında internette dolaşırken birden telefon çaldı..

Annesi odanın kapısına gelip soruttu "Baban arıyor eve cağırıyormuş seni" dedi. Bende baya üzülmüştüm, böyle anlaşmamıştık dedim. Kardeşiyle beraber kalmak istiyorduk, yalvardık ama hayır eve gitmem gerekiyordu.

Geç olmuştu, saat 11-12 civarlarıydi. "O" beni eve bıraktı o gece. Üstümüzü giyinip yolla çıkmıştık.. Önce yan yana yürümeye başladık.. aramızda biraz mesafe vardı. Evden bir 50 metre uzaklaştık. Bana bakıp gülüyordu arada :) Sorular soruyordu işte ne zaman gidiyorsunuz, kaç gün daha burdasım tarzında. Sonra ellini cebine attı, "az çekirdek varmış cebimde yiyelim sende istiyormusun" dedi. "Tamam, ver bakalım." dedim.

Up uzun, karanlık bir sokaktı yürüdüğümüz yer. Karşımızdan iki kişi daha geliyordu bize doğru, birbirimize yaklaştığımızda durdular. "O" da durdu ve bende az köşede bunları izliyordum.

Onlardan birisi "Napiyon bilader bu saatte dışarda, nereye?"

O, "Kızı eve bırakıyorum."

Onlardan biri, "Hayırdır kim bu kız, kanka."

O, "Yakınım, misafirimiz."

Kafadan tokalaştılar ve onlar yolluna bizde yollumuza devam ediyorduk..O benden 1 metre önde hızlı bir şekilde yürüyordu. Uzun boyluydu buyuk adımlar attardı bende arkadas nerdeyse koşarak "heyy, yavaş git be", "yetişemiyorum" diye bağırmıştım. Oda gülüp yanıma geldi. Ve "Annengil merak edecek, seni eve teslim etmem lazım" dedi. "Mızmız yürüme hadi".

Sonunda demir kapıya geldik.. ve beni orda içeri girmemi bekledi. Zile bastım kimse açmadı. Baya beklerken oda beni izliyordu o sıra. Geri yanına gidip sarıldım ona.. teşekkür ettim. Ve kapının açılmasını bekledim. bir beş dakika geçtikten sonra kapı açıldı son kez gülümseyip güle güle dedim ve merdivenden yukarı çıkıyordum. Tam kapı arkamdan kapanır kapanmaz "o" geri geldi, buyuk adımlarla merdiven basamaklarını ikişer ikişer geçiyordu... Ne yapıyor bu diye şaşırdım...

Evimize kadar girip annem ve babam ile konuşup geri eve gitti... Yarim saat geçmeden annemin telefonu çaldı ve sonra kardeşinide getirdi bize.

Kardeşi, "Duramadım abla, seninle kalmayı çok istiyordum."

Ben, "Biliyorum ablam işte babam izin vermedi." "Iyiki geldin."

Kardeşi, "Bizde kalsaydık, ne olurdu ki? Neolur geri dönelim."

Ben, "Bu saatte bizi salmazlar"

Kardeşi, "Abimi arıyalım o gelsin bizi alsın."

Bütün gece uyumadım. Kardeşi ne kadarda uyumak istemediysede benden önce kapattı gözlerini. Onu izliyordum, cimcime nasılda uyuyor bide uyumam diyordu. Annemin telefonunu almaya çalıştık ama bulamadık. Sabah ezanına kadar o evden çıkma planları kuruyordum, hemen sabah olsun istiyordum. Onu birdaha görmek gözlerinde kaybolmak icin.

Sabah ezanından 2 saat sonra kalktık baya erkendi, güneş daha tam doğmamıştı. Kardeşini uyandırıp üstümüzü giyinip onların evine gittik. Kahvaltı bile yapmamıştık. Herkes uyuyordu daha. Mahalle baya sessizdi ve kuşlar ötüyordu :). Annesi ona pişirdiği kıymayı biz yedik diye şakasına kızıp laf atmaya başlamıştı... "O benimdi, nasıl yersiniz." "Boğazınızda dursun emi" diyordu. Uğraşıyordu benle.. Bu son günümüzdü gece uçagımız kalkacaktı.

Son lünaparka gidişimiz.

Annelermizi ikna edip, babamdan para kopartıp, "Ya lütfen, eskiden çok giderdik". "Bidaha gitmemize izin verin, neolur." Yalvalarmadan sonra iznimizi aldık yolla koyulmuştuk. Ben kardeşiyle kol kola girip abimle onun arkadasından yürüyorduk. Yaşadığım en güzel hattıralarımı o gece yaşadım. Çarpışan arabalar, tren, sigara yakalama şeyi, mısır aldık, börek yememiz.

Belirli bir saatte evde olmamız gerekiyordu.. Geri döndük evlerine geldiğimizde son kez içeri girip annemle sonra tekrar çıktık. Herkes çıktıktan ve yavaştan bizi uğurlamaya kaltıklarında... ben içerde saçımı yaptım ve tokamı kapının arkasındaki dolabın üstüne "unutum" gibisine koymuştum. Eve vardiğımızda annemin telefondan bir mesaj yazdım.

Buna benzer birşeydi;

"Ben tokamı galiba sizde unutmuşum, evde aradım bulamadım. Önemli degil sizde kalabilir. Bir saat sonra evden çıkacaz, vardığımızda haber ederiz."

bir 5 yıl daha geçti aradan.

Baya bir özet geçtim, yaşamak anlatmaktan daha farklı...

Telefondan anca bukadar yazabildim.