Çocukluk Anılarım

Merhaba, ben Yılmaz

Siz değerli KS sakinleri için çocukluk anılarımı paylaşacağım.Tabi bu bölüm bölüm olacak. Siz değerli okurlarımın görüşleri ve beğenilerine göre devam edeceğim.

Herşeyin mahsunca düşünüldüğü o zamanlara geri dönüşümüz tabi ki tabiatımız gereği mümkün değildir. Ben yazarak bir nebze olsa da o günlere götürmeyi planlıyorum.

Ben 90'lı yılların çocuklarındanım. O zamanlar teknolojinin kaset çalar zamanlarıydı. Benim en büyük uğraşım o yıllarda boş kaset alıp içini sevdiğim şarkılarla doldurmak olurdu. Hiç sevmediğim bir kaset alınınca eve onu fazla yaşatmaz, kasetin üstüne kendi sesimi çekerdim. Tabi bunu dinlemek isteyen kasetin sahibi babam, bir müddet dinledikten sonra benim sesimi duyunca gerekli cezayı alırdım.

Mahallemiz çok renkliydi. Sokakta oyun oynayan çocuklardık. En büyük eğlencemiz mahalle maçlarından sonra şüphem yok ki bisiklet yarışlarıydı. Bisikleti zar zor aldık. O zamanlar pahalı idi. Kızlar bisiklet süsü hastasıydı. Şu yürüdükçe jantlara değip tıkırtı yapan top jant millerine takılan süsler yok mu? İşte onlar, o süsler için bir biriyle yarışırdı.Bisiklet alan biri yeni araba almış gibi abartılırdı.

Gelelim o yılların en üzüldüğüm olayına.. Malesef o yıllar teyzelerimiz ve ninelerimiz yabancı mahalleden gelen çocukları sevmezdi. Ben mahalle maçı oynamak için başka mahalleye giderdim. Karşı mahalleden bir teyze; "herkes mahallesine hadi" ya da "mahalleniz yetmedi buraya mı geldini?" diyerek. Bir çocuğun kalbini ırkçı tavrı ile rahatça kırmayı başarırdı.

Ve son olarak mahalle maçları... Bizim mahalle maçlarımız hep olaylı olurdu inanın. Maçı terk eden mi ararsın. Ayağı en ufak şeyden incinen muhallebi mi ararsın, hepsi mevcuttu. Renk cümbüşü adeta! Herkes iyi oynardı "öyle sanırdı." Mahallenin kızlarına hava atma peşindeydik aslında. Kızlar bize bakınca havaya girerdik. Sanırdık ki o an Peleyiz.. Kalemiz fotoğraftaki gibi taş taş üstüne idi. Üstünden top geçince kesin tartışma çıkardı. "O goldü oğlum saymadınız." diyen taraf mümkün mertebe yenilen mahalle olurdu. Hele bir de kızların alkış tutması yok mu? Dengemiz şaşmaya gör.

Benden bugünlük bu kadar. Okuduğunuz için size minnettarım. Kendinize iyi bakın. Esen kalın...

Yılmaz Emre