Çocukluk Günleri

Şimdiden başlığı görür görmez ahh ahh seslerinizi ve yüzünüzdeki hafif gülümsemeleri hisseder gibi oldum sayın okurlar... Çocukluk deyince aklıma; mutluluk, rahatlık, saflık ve eğlenmek geliyor.

Yaşınız kaç bilmiyorum. Ama ben kendi çocukluğumdan örnek vereceğim siz okurlara...

Benim çocukluğum; Belkide çocuk olmanın en güzel şehir olduğu-şu son patlama hariç- Ankara'da geçti. Sabah uyanırdım, baykuş gibi kimseler kalkmadan. Babam işe giderdi, kumandayı eline tutuştururdum ve;"Baba bana Bayış Manço'yu aç!" derdim. O da açardı o zamanların en popüler programıydı bu, bir çocuk için...

Sonra ardından iki çizgi filmim daha vardı. O zamanlar çok izlenirdi. Biri teletabilerdi. Bu çizgi filme bazen denk geliyorum. Kendi kendime; "Ulan ne kadar saçma şeyler izliyormuşum. "diye soruyorum...

Ardından Mask vardı. O filmin, çizgi film hali. Çok komik ve eğlenceli bir çizgi filmdi...

Sonrada annem zoruyla ekmek almaya gider, somon ekmeği eve getirdiğimde, çıtır kısmını genelde yerdim-e çok seviyordum napayım?- ve annemden onun için azar işitirdim. O günlere tekrar dönme şansım olsa her gün ekmek almaya razıyım inanın...

Kahvaltıdan sonra koşa koşa dışarı. Bizim evin tam karşısında park vardı. Arkadaşlarla öğlene kadar kaykay, salıncak, saklambaç, maç, kovalamaç falan derken. Bir bakardım annem parkın önünde beni çağırıyor. Öğlen yemeği hazır. Hiç yiyesim yok ama zorla yiyoruz...

Yemeğin ardından, o zamanın en popüler çizgi filmi belki hatırladınız. "Pokemon" yaa deli gibi izlerdim. Pikaçu, pijigeto, balbazer, çarmendır, sikörtıl falan derken. Vakit baya geçerdi...

Bak sonra da tasomuz vardı. O zaman cipsilerden iki taso çıkardı. Dışarı çıkıp taso oynardık. Ee tabi ütmecine. Yaşım küçük olurdu genelde. Hep ütülürdüm... Ama yinede mutluydum...

Aradan bir iki yıl geçtikten sonra başka bir trend daha başlamıştı. "Tolga abi ve hugo" hiç arama fırsatım olmadı ama izlemeside çok zevkliydi...

Tatlı anılardı bunlar. Beni gerçekten güldüren, tatlı anılardır. Hala ne zaman Ankara'ya gitsem, sokaklarında çocukluğumun eserlerini hissederim...

Ama benim aklıma takılan şu; Bizler bunları gördük. Bu oyunları oynayabildik. Belkide bunları yapabilen son jenerasyonduk. Peki teknoloji çucukları, onlar ne yapacak? Hayatları bilgisayar ekranında geçiyor. Apartman bloklarına sıkışmışlar. Onlar için çok üzülüyorum...