Çocukluğumda Ben!

Merhaba,

Sokaklarından ne zaman geçsem son yıllarda ülkemin kuru bir kalabalıktan başka şey görmüyor gözlerim.Ne o yıllar öncesinin sıcaklığı ne de ta içten duyduğum huzuru gözlerim arasa da bulamıyor.

Ben sokakları en çok çocukların şen şakrak sesleriyle seviyorum.Yoksa adından başka hiç bir şeyi ile sokak olamıyor o beton yığınları.

Sizlere kısaca çocukluğumdan,oyunlarımızdan bahsetmek istiyorum.Okul dışındaki saatlerde eve hiç girmezdik.Sabahları evden çıkar mahallede toplanırdık arkadaşlarımla.

Öncelikli oyunlarımız mahalle maçlarıydı.Topun sahibi kim ise söz sahibi oydu.Topu bir yere kaçırdığımızda hep atan alırdı.Arabaların geçtiği sırada durdurur ve geçince kaldığımız yerden devam ederdik maçımıza.Futbol topu değil de Kames marka plastik 3 katlı toplar bizim için çok lükstü.

Her erkek gibi mahallemizin abilerini örnek alırdık.Mahallemizin her taşı bizim namusumuzdu adeta.Mahalleler arası savaşlarımız böyle başlardı.Dallardan kesip hazırladığımız sapanlarla aşağı ya da yukarı mahallenin çocuklarıyla sonsuz savaşlarımız başladığında gözümüz kararırdı resmen.Ya birimizin bir yeri ya da karşıdaki çocuklardan birinin kafası yarıldığında atelkes yapar,savaşa ara verirdik.

Akşam üstlerine doğru saklambaç oynardık.Karanlıkta saklanmak en güzel yanıydı bu oyunun.Birbirimizin tişörtlerini giyerdik ki ebe yanılsın ve "Çanak çömlek patladı" diyebilelim. :): Bir keresinde saklanmak için eve gitmiş,karnımı doyurmuş ve öyle dışarı çıkmıştım.Dışarı çıktığımda herkesin dağılıp evlerine gittiğini bile görmüşlüğüm vardır.

Yaz geldiğinde sokağa çıktığımızda şort yeterdi.Tişört giymezdik.Oyun arasında karnımız acıktığında ya evlerimize gider ekmek arası domates ve peynir alırdık ya da aramızdan birinin annesi bize topluca güzellik yapardı.

Çocukken çok güzeldik aslında hepimiz.Şimdilerde değiştik ve kirlendik dünya ile birlikte.

#SinirliBiber