30 yaşını geçip hiç arkadaşım olmaması ve psikiyatrik hastalıkla nasıl başa çıkabilirim?

Bunu yaşamak gerçekten çok yorucu, özellikle uzun süredir hem yalnızlık hem de psikiyatrik yük varsa. Ama bu durum “hep böyle kalacak” anlamına gelmiyor; değişebilen bir şey.

En önemli adım, bunu tek başına taşımamaya devam etmemek. Bir psikiyatristle düzenli takip varsa ilaç/tedavi planını yeniden değerlendirmek, yanında bir psikolog desteği eklemek çok fark ettirir. Sosyal taraf için de büyük arkadaş grupları değil, çok küçük temaslar (kurs, yürüyüş grubu, gönüllülük gibi) daha gerçekçi başlangıç olur.

Şu an hissettiğin çaresizlik hastalığın ve yalnızlığın birleşimi gibi duruyor, bu yüzden her şey daha karanlık görünüyor. Ama bu tablo sabit değil; doğru destekle zaman içinde değişebilir.

Etrafında arkadaşın olup olmaması önemli değil. Çünkü ne kadar kötü olsan da onlarla konuşamayacaksın ve bi noktan sonra seni yine yalnız bırakacaklar.
2. HER ZAMAN tek olacaksın. Bazı zamanlar anne-babanın bakışları bile değilecek. Daha kötüsü HER ZAMAN olacak. Bu yüzden kendini hazırla.
3 mezar bile tek kişilik. HİÇ KİMSE seni kurtarmayacak.
Ben pes ettim. Yaşamak umurumda bile değil. Ama konu burada sensin. SEN ne yapacaksın?
4 Yorumlara dökülen abazaları da dikkate alma.