Zihin durumum çok bozuk, bana yardımcı olabilecek psikolojik bilgiye sahip insanlar var mı?

Muhtemelen içinde ailene dair büyük bir öfke var, senin potansiyelini engelledikleri zarar verdikleri, bundan dolayı ilk önce ailene sonra diğer insanlara tahammülsüzleşiyorsun. Kimden nasıl bir zarar gördün o öfke ilk hangi olayla başladı hatırlıyor musun. O ana gidip onu anlamlandırman ve affetmen gerekiyor zamanla bunu yapa yapa içindeki histen kurtulabilirsin. İlk hissettiğin zamanları ve olayı düşün bakalım nedir o

Aynı şeyleri yaşadım inan ki babamın şiddet durumları aldatmalarıyla hep babamı suçladım. Yıllar sonra gördüm annem de babamı aldatmış. Büyük bir öfke sardı içimi onlara her sinirlendiğimde kendi yüzümü vücudumu çiziyordum kanatıyordum. Yıllar sonra evlendim bu sefer eşime sinirlendiğimde de çizmeye başladım. Ağrıma gitti kalktım bir gün psikiyatriye gittim sorunları anlattım ilaç yazdı, bu dönemde psikologlarla da görüştüm uzun olmasa da bir kaç seans gittim. Kendim okudum araştırdım kişisel gelişim kitaplarını falan. Zaman geçti ben büyüdüm evliliğin ne zor olduğunu, dışardan göründüğü gibi olmadığını insanların hata yapabileceğini farkettim. Anne ve babam sadece beni dünyaya getirdiler büyüttüler iyi kötü ama benim hayatımdaki önemleri bitti bunun farkına vardım. Uzak şehire yerleştik ayda yılda bir gider oldum kendi dünyama odaklandım. Zaten kendimle barışınca anne baba etkisi kalmadı. Bu süreçte çok yalnızlaştım senin gibi kimseyle görüşmedim görüşürsem de karşımdakileri parçalayasım geliyordu. Yavaş yavaş kendim kaygılarımı öfkelerimi dizginledim her hissettiğimin doğru olmadığını, duygularımın da beni kandırabileceğini farkettim. Şimdi hayatımda kimseyi umursamıyorum, ailemi sevdiklerimi hepsine sınır koydum, ancak biz izin verirsek başkaları bize müdahale edebilir çünkü. En başta sen izin vermeyeceksin kimseye. Kendine bir düzen kur iyi hissettiğin bir yer olsun, aileni de her şeyin içine katmak zorunda değilsin sadece oldu bitti bunlar geçmişteydi ben küçüktüm anlayamadım ama şimdi büyüdüm onlarla savaşımı bitiriyorum affediyorum diyeceksin kendine. Affetmesen ne olacak bir ömür ne anne ne baba öfkesiyle yaşanmaz kendini çürütürsün. Bunları sık sık düşünürsen bir zaman sonra senin üstünde etkileri kalmayacak. İlk önce kendinle barışırsan kimseyle savaşım kalmayacak

Bu şekilde devam ettiğinde de yetişkin gibi davranmış olmuyorsun ki. Hayat hep sorumluluklarla dolu kimin nasıl çıkacağı yolda belli olur. Şahsen ben evliliğimle iyileştim. Eşim bana ayna oldu kötü yanlarımı öğrendim düzelttim. İlk defa sevginin nasıl olduğunu gördüm. İnsan kendini iyileştirdikçe her şey iyi görünüyormuş zaten. Bu uzun bir yol diyemem ki şunu yap bitsin bu çile. Öyle değil acı çeke çeke duyarsızlaşacaksın, büyüyeceksin kazık yiyeceksin bunların hiç biri olmadan yaşamak yetişmek mümkün değil. Benim ailem de kısıtlayıcı olunca herkes öyle zannettim ama dış dünyada öyle değilmiş orada kuralları sen koyuyorsun. Bunu da insan ilişkileri kurmadan anlaman mümkün değil.