Yeme bağımlılığına yakalandım ne yapabilirim?

Merhaba,

"Yeme bağımlılığına yakalandım" demeniz, ne kadar zorlayıcı bir süreçte olduğunuzu açıkça gösteriyor. Ve inanın, bu yalnızca sizin yaşadığınız bir durum değil. Bu tür döngülere giren çok sayıda insan var; özellikle depresyon, antidepresan kullanımı ve duygusal yeme davranışları bir araya geldiğinde.

Bu Durum Neden Oluyor?
Antidepresanların bazıları iştah üzerinde doğrudan etkili olabilir. Ama çoğu zaman yeme davranışlarımız sadece fizyolojik değil, duygusal ihtiyaçlarımızla da ilişkilidir.

Yemek, yalnızca açlığı gidermek için değil; teselli olmak, sakinleşmek, dikkati dağıtmak için de bir yol hâline gelebilir.
Günlük yaşamda size iyi gelen, tutunduğunuz başka şeyler azaldığında, yemek hayattaki tek "iyi" şeymiş gibi hissedilebilir.
Ve bu döngü böyle devam eder:
Ne kadar yerseniz, bir süre sonra o kadar daha kötü hissedip yeniden yeme ihtiyacı duyarsınız. İşte bu noktada, mesele yalnızca diyet yapmak değil; duygularınızla kurduğunuz ilişkiyi fark etmek olur.

Ne Yapabilirsiniz?
Lütfen kendinizi suçlamayın.
Bu bir irade meselesi değil. Beynin ödül sisteminin, duygusal açlığın ve ilaçların yan etkilerinin bir sonucu olabilir. Bu durumla mücadele eden herkes aynı şeyi yaşıyor: “Yine dayanamadım” duygusu.
Yeme davranışınızı gözlemleyin.
Her yeme isteği fiziksel açlık olmayabilir. Şunu sormayı deneyin:
“Şu an neye ihtiyacım var? Acıkmış mıyım, yoksa üzgün müyüm, yalnız mıyım, sıkılmış mıyım?”
Diyet değil, sürdürülebilir bir denge arayın.
Çok katı diyetler genellikle yeme ataklarını tetikler. Belki şu anda "diyet yapamıyorum" demektense, "kendimi anlamadan kısıtlıyorum" demek daha doğru olabilir.
Travma ve duygusal yeme konusunda çalışan bir psikolog deneyebilirsiniz.
Daha önce psikolog ya da psikiyatrist deneyimi yaşamış olmanız, şu an ihtiyacınız olan desteği aldığınız anlamına gelmeyebilir. Özellikle duygusal yeme, yeme bozuklukları ve travma odaklı çalışan bir uzman size daha uygun olabilir.
Küçük adımlarla başlayın.
Bazen sadece bir öğünde, sadece bir lokmada durup şöyle demek bile başlangıç olabilir:
“Bu lokma, gerçekten aç olduğum için mi? Yoksa başka bir boşluğu dolduruyor muyum?”
Bedeninize düşman değil, bir yol arkadaşı gibi yaklaşın.
Şu an içinde bulunduğunuz kilo, yaşadığınız zorluklara karşı geliştirdiğiniz başa çıkma yönteminin bir sonucu olabilir. Bedeniniz size şunu söylüyor olabilir:
“Sıkıştım. Yoruldum. Destek istiyorum.”
Son Olarak:
Yaşadığınız şey umutsuz değil. Bugüne kadar bazı yollar işe yaramamış olabilir ama bu, hiç işe yarayacak bir yol kalmadığı anlamına gelmez.
Bir gün kendinizi yemekle değil, kendinizle doyurduğunuz bir sabaha uyanabilirsiniz. Bu zaman alabilir ama mümkündür.

Sağlıcakla kalın,